PRZEHOLOWANA WYSPA

między wierszami piosenki, luźne refleksje do scenariusza o mózgu i naukowcu

2011-08-20T15:54:00.002+02:00

byłaś serca biciem

(w przeszłości żyłem romantyzmem a teraz po prostu żyję)

wiosną, zimą, życiem

(jak zacząłem myśleć o kimś to nigdy nie mogłem przestać a to były tylko wyobrażenia w mojej głowie a nie realny człowiek)

marzeń moich echem

(no właśnie, wtedy romantyzm zaczął mi się odbijać czkawką)

winem, wiatrem, śmiechem

(a teraz bym chciał tylko normalnie z kimś pogadać, bo jak tu gadać z wiatrem, winem czy samym uśmiechem?)

2010-10-03T22:44:00.004+02:00

lyricism?
that's the only thing I know

CHET BAKER 1929-1988

Zły podróżnik

2010-09-26T23:07:00.005+02:00

Kiedy wreszcie umarłem dłuższą chwilę nic się nie działo. Ciemności wokół mnie, a w nich jakieś trzaski i piski. Zamrugałem oczami. Dalej nic. Poruszałem palcem, potarłem siurka. No tak, więc jednak na pewno nie żyłem.
Ale dalej było mi jakoś tak dziwnie.
Zawołałem „jest tu kto?” ale nie było słychać mojego krzyku. Tylko takie napisy wyświetliły się koło mojej głowy, kiedy mówiłem.
Szczerze mówiąc od początku nie miałem problemu z tymi napisami. Mogą sobie być napisy, albo co tam zaprojektowali. Najważniejsze żebym już miał już w ręku ten konkret. Przepustkę do prawdziwego raju, oczywiście.
Niektóre ciemności wokół mnie zrobiły się bardziej niż czarne. Z nich wypłynęło coś jakby wąż, który zamienił się w diabła z pyzatą twarzą, okoloną chaotycznie włosami, czyli jakby w takiego zwyrolskiego sprzedawcę kiełbasek z austriackiego pornosa z owadami.
„Witam w odwiecznym piekle obywatelu”
„To jakiś żart? Ukryta kamera w proszku?Panowie aniołowie, proszę o odrobinę powagi, właśnie umarłem, zdefiniuj piekło” odtelegrafowałem w powietrzu nieco wzburzony że muszę tracić czas na niedoróbki.
„Że jak ?” diabeł wyjął papiery i podrapał się w głowę. Strasznie mu się łuszczyła, z każdym drapnięciem odpadały mu płaty skóry ukazując pulsującą diablą mózgownicę. Szczerze mówiąc, średnie jaja.
„To taki ostatni test przed niebem prawda? Sprytne. Gratuluję. Ale już to rozgryzłem. Tylko gdzie ta nagroda?”
Ale diabeł-niediabeł nie zwrócił uwagi na mój spicz. Obślinionym, wykręconym, kosmatym paluchem w którym było coś nieprzyzwoitego przewracał kartki mojego profilu. Jakieś rubryki, pełno krzyżyków i wykresów. Ten cyniczny humor eksperymentatorów zawsze się jakoś czuje. Ja czuję go przez skórę i po sercu które wyrywa się jak młot pneumatyczny i natychmiast chce lecieć z itim do kosmicznego domu.
"Skoro cię przysłali to pomyłki nie ma. Obywatel A. P. zamieszkały w N., na trzeźwo mrok wewnętrzny standard, w stanach podniecenia plazma podróżna” diabeł zawiesił na mnie swoje tępe spojrzenie, z którego nawet bez telepatii ani płonących podpisów na chmurkach mogłem sobie wyczytać że i tak ma wszystko gdzieś, bo zamiast pluskać się w smole z diablicami musi spędzać swój czas na rozmawianiu z ugotowanym kretynem.
Obojętne spojrzenie starego diabła. Smoliste diablice. Tanie chmurki LCD. Ludzie czy my jesteśmy w XXI wieku zapytałem swojej, podobno podkręconej wydizajnowanymi używkami podświadomości. To niemożliwe że taki lamus wyskoczył z mojego oka. Ta karma którą zeżarłem zaczynała rozpuszczać mi wizję.
„To niemożliwe, to jest pomyłka, ja, ja miałem już być w niebie” powiedziała postać, która używała mojego środka. Chociaż mnie nie było to jednak prawie czułem jak krew uderza mi do podstawy czaszki „Niech więc kierownik, z łaski swej, sprawdzi jeszcze raz moje dane… wyobrażałem sobie w mojej głowie, że wejście do raju organizujecie z większą pompą, jakieś te, sztuczne ognie, czy coś, o kurwa...”
Diabeł na chwilę zawiesił palec na jednej z rubryk. Wyczułem niepewność w tym zawieszeniu ale on dodał suchym tonem „Pomyłki nie ma, śmierć pan zamawiał od dawna, fanfar nie będzie”
Zdziwiłem się gdy zamiast wejścia jeszcze ostrzejszej fazy poczułem natychmiastowe zejście, aż do skarpet. Co oni mi dali? Czy ja jestem jakimś szczurem? Skuliłem podgolony ogon ale pazury same mi się wysunęły przez osypujące się paznokcie.
„Co to za szopka? Kurwa jebana mać, nie będę się tak bawił, ja czuję poważny respekt do idei nieba. A ty się bawisz kosztem moich nerwów cieciu” chwyciłem tego francowatego stróża za fraki i przyparłem do muru, który okazał się jednak silniejszy ode mnie i coś mi tam w środku utłukł. „Odblokuj mi tu kurwa przebierańcu te wrota albo ci wyrwę te soczewy” wyharczałem na zielono.
„Przecież sam tego chciałeś” wydusił diabeł „Twój umysł, twoje piekło”
„Ty bękarcie Lucyfera! Żydowski sprzedawczyku, tak będziesz mnie zwodził? Wypierdalaj z mojego raju” rzuciłem mu jeszcze do słuchu ale się zmitygowałem bo prawdziwe anioły są mądrzejsze ode mnie i może właśnie teraz nagrywają naszą rozmowę i to że ja się trochę uniosłem. Nie chciałbym żeby przez takiego głupiego pacana odesłano mnie do czyśca, na to irytujące maglowanie na cienkich walcach.
Spróbowałem więc pojednawczo poczęstować tego wycierucha swoimi papieroskami ale on wyjął własne, z filtrem, i nawet skrzesał kopytem iskrę, nie podając mi ognia!
„W sumie spoko, staram się ciebie zrozumieć, to twoja praca. Też jak się nudzę to lubię się rozweselić. Bez tego życie byłoby nie do zniesienia” w końcu udało mi się skrzesać ogień ale niestety po śmierci nie czułem żadnej przyjemności przy zaciąganiu „Okej, no może popełniłem w życiu parę błędów, jak każdy, ale właśnie wychodziłem na prostą. Ograniczyłem nałogi, nałogi, wielkie mi słowo, brać trzeba umieć a ja bardziej niż śmierć zawsze ceniłem życie, właśnie byłem umówiony w sprawie pracy gdy… A zresztą sorki. Poniosło mnie trochę bo szlag mnie trafia jak przez czyjeś cwaniactwo tracę czas. Puść mnie już do tego ogrodu. Macie tam jakieś legalne fabryki drażków?
„Zabierze cię piekielny bus” diabeł skończył palić i splunął a jego ślina zagotowała się i wyleciał z niej nietoperz-albinos, wyjął swoją komórkę, taką starą dealerską nokię i powiedział półgłosem „Pensjonat „u Wątroby”, krąg B6/45b, kocioł 231437,Rozpad układu nerwowego, choroby mózgu... następny!”
Diabeł wręczył mi tandetną wizytówkę z mapką dojazdu, obrócił owłosione plecy i znikł w tanim błysku siarki i magnezji.
Sprawdziłem jeszcze raz. Nikt mnie nawet nie obszukał. Mogłem pójść w tę mgłę, w którą stronę chciałem. Mogłem stać. Nic nie bolało. Zresztą tak przecież miało być. Przynajmniej przez kilka godzin. Mózgotrzep, bez kitu, jak zapewniał mnie znużony sprzedawca o podobnej do mnie twarzy owada, w tym wesolackim sklepie koło przedszkola. Tak naprawdę nie czułem jakiejś radykalnej zmiany nastroju. I nawet w takiej chwili działałem całkiem racjonalnie, od razu zacząłem się zastanawiać czy przypadkiem ten Wątroba nie będzie czegoś miał do załatwienia.
Najwyraźniej ta śmierć nie działała aż tak mocno jak reklamowali. Mogłem wziąć tę w tym drugim woreczku. Ciekawe co by się stało.
Tymczasem w gęstniejących ciemnościach pojawił się jeszcze ciemniejszy obły kształt i zaskrzypiał jak stara purchawka. Nie było już szans żebym ją wyrzygał.

2010-09-17T16:40:00.002+02:00

Wolność dla Zakajewa!

2010-08-25T18:07:00.001+02:00

love shack beeejbiii
Ania Brachaczek & Acid Drinkeeers

2010-08-11T00:27:00.004+02:00

przeczytałam że nie ma nic gorszego niż religia na służbie nacjonalizmu

2010-08-04T17:36:00.014+02:00

2010-08-01T02:39:00.002+02:00

w mózgu czas na nu-skul...

2010-07-29T00:11:00.003+02:00

love this shit
autor: raczkowski, source: przekroj

FUCK BP!

2010-06-11T02:12:00.003+02:00

Jedyna sensowna reakcja na dzień dzisiejszy, obojętnie czy jesteś konsem, czy lewakiem. Wpisałem w wyszukiwarkę te swoją myśl i okazało się że tak samo myśli już pół świata.

http://www.fuckbp.net/

2010-06-08T14:03:00.000+02:00

Andrzej Sawik 1976-2010

2010-04-26T12:28:00.001+02:00

WIERSZ Z ?

2010-04-16T12:34:00.002+02:00

PO WYPUSZCZENIU POWIETRZA

czy wszyscy jesteśmy
wypuśćmy powietrze
naciskam
w wysokim stylu bąbelkową kopertę

poddajcie się jesteście otoczeni
żyjemy w skrócie

nie miałem pytań
odpowiedzi raczej nie docierały
wóz bez świateł odłączony ale ciągle w drodze

nie wiem czy trzymasz w ręku wszystkie struny
nie wiem jak ciebie otacza
jak to co czym
teraz być

Głosowanie radnych za i przeciw Zakrzówkowi

2010-03-31T13:26:00.005+02:00

Jak podają dzisiejsze media pomysł na utworzenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego na Zakrzówku (3 km od Wawelu, jeziorko, lasek i miejsce rekreacji dla Krakowian) pozytywnie zaopiniowany przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska padł. Argumenty za oddaniem tak cennej dla rekreacji mieszkańców dusznego, smrodliwego i betonowego miasta jakim jest Kraków miały za sobą słabą propagandę ale też niestety władzę. Mniej więcej można to było odczytać tak: inwestor stworzy piękny park jak już zabuduje ciasno wszystko co się da. Towarzyszyła temu kampania negatywna przeciw mieszkańcom (uroczo rydzykowne wyzwisko ekoterroryzmu, obywatelska inicjatywa była również przedstawiana w mediach jako rodzaj idiotycznej samowoli, głupiego anarchizmu itd.).

Straszono mieszkańców że jeśli nie dojdzie do inwestycji inwestorzy obrażą się na Kraków (najbardziej żałosna lipa jaką ostatnio słyszałem). Przeciw mieszkańcom działał też tradycyjny bałagan (czytaj: sposób zarządzania miastem przez lewicę i prawicę od początków demokracji) czyli wieczna manipulacja strategiami i planem zagospodarowania miasta oraz wygodny i komformistyczny brak wizji czym ma być to miasto (Aglomeracja). Bezpośrednio i pośrednio zawsze winni więc byli protestujący mieszkańcy.

Za ciężkie miliony będziemy mieli stadiony, dwa naraz. Szkoda Zakrzówka, który mógłby stać się naprawdę fajnym miejscem BEZ żadnego cholernego dewelopera i jego pijaru. Po całej tej kampanii mam takie wrażenie że to jednak bardzo nieładnie protestować przeciwko zabudowie Zakrzówka przez prywatnego inwestora, bo to tak jakby być: przeciw modernizacji, przeciw kapitalizmowi, przeciw rozwojowi Krakowa. A może po prostu to mieszkańcy i ich potrzeby (tereny zielone, przedszkola, szkoły, domy kultury) są po prostu niewygodni dla krakowskiej władzy.

Głosowanie było imienne, głosujący przeciw mieszkańcom na pewno stracili mój głos.
Wybieram się do następnego głosowania i będę zachęcał innych żeby głosowali przeciwko nim. Kibicuję inicjatywom obywatelskim dążącym do zmiany w radzie, ze stratą dla partii, z korzyścią dla interesów mieszkańców miasta.

Podaję ze strony krakowrazem

Głosowanie było imienne:

14 głosów za:

Stanisław Rachwał
Bolesław Kosior
Wojciech Hausner
Paweł Bystrowski
Mirosław Gilarski
Katarzyna Migacz
Marta Suter
Grażyna Fijałkowska
Stanisław Maranda
Włodzimierz Pietrus
Marek Stelmachowski
Piotr Wiszniewski
Dariusz Olszówka
Krzysztof Sułowski

17 głosów przeciw:

Wojciech Kozdronkiewicz
Daniel Piechowicz
Małgorzata Radwan-Ballada
Tomasz Bobrowski
Grzegorz Stawowy
Janusz Chwajoł
Władysław Harasimowicz
Paweł Sularz
Bartłomiej Kocurek
Iga Lipiec
Łukasz Osmenda
Bartłomiej Garda
Jerzy Woźniakiewicz
Jerzy Fedorowicz
Małgorzata Jantos
Elżbieta Sieja
Zygmunt Włodarczyk

---------------------------------------
6 osób się wstrzymało:

Jakub Bator
Józef Pilch
Jan Franczyk
Marta Patena
Piotr Franaszek
Bogusław Kośmider

6 osób było nieobecnych lub nie wzięło udziału w głosowaniu:

Jerzy Połomski
Agata Tatara
Stanisław Zięba
Paweł Zorski
Łukasz Słoniowski
Barbara Mirek-Mikuła

bez tytułu

2010-03-03T10:01:00.004+01:00

Zmarła prof. Krystyna Pisarkowa. Miałem przyjemność uczestniczyć kiedyś w jej seminarium. Ciekawią mnie jej tematy m.in. magiczne funkcje języka. Zupełnie nie zgadzam się z jej dawną opinią o tym, że pisanie Białoszewskiego nie ma w sobie jakiejś większej tajemnicy bo żywioł języka jest już zbyt łatwo "notowalny" przez różne recordery. Jej analizy rozmówek telefonicznych mnie rozwalają. Bardzo intrygująca lingwistka. Autorka m.in. "językoznawstwa Bronisława Malinowskiego". Ten wiersz powinien w pewnym sensie powstał z inspiracji jej tekstem.

ŻYCIE SEKSUALNE DZIWNYCH

w sezonie mgieł
wszystko się robi takie, krawędzie, ona

bo ona uparcie milczy
ja milczę w nienawiści
ona mnie teraz rozgrzewa pod kołdrą
proste szybkie ruchy, zapadka koło mostka
opętańcze zespolenie z nią przerywam
pytaniem: co to właściwie takiego?
avaka bayse?

tamten istota ludzka ma (mautana) o co chodzi po ognisku pytania
czemu jej usta milczą
czemu jej oczy
milczą i gardło
w jej duszy (nanola) zamieszkuje czarna mewa totuwa
na wyspie jej dłoni rozwiewają się liście palmowca
jakby to się miało stać właśnie dziś (ka-pisi) z jakiego powodu

ma tyle legend a w żadnej nie żyje
gwiazdy służą jej za stopnie ale wybiera ciemne noce
idzie wtedy po piasku, który głuszy jej stopy
jej ciężki oddech zabiera ocean a sny
nasiąknięte żółtym nalotem od nafty
zabiera kuter pocztowy
którym ja wtedy kieruję choć mam wąsy odwrotnie
a wtedy ona mówi, dużo milczy
kapie

ławica płynie na księżyc, myliłem się
moje ręce wsiąkają w ziemię
pajęcznieją mi włosy
wodorosty rozświetlają wyjścia awaryjne
zgubiłem morze

nowy człowiek seans

2010-02-11T11:52:00.000+01:00

2009-12-22T11:03:00.004+01:00

Walcz widzu walcz, o tefałpe KULTURA
bo kiedy przyjdzie znów ta siła bura,
lub, względnie, będzie to siła brunatna,
publika znowu będzie więcej stratna,
gdy padnie…: „sorry, to tylko kryzysowa procedura”

tyle się mówi

2009-12-03T19:16:00.004+01:00

tyle się mówi ostatnio o fajnych słowach w kontekście dzieci.
A my proponujemy:

AGLIGATOR

oraz

MENDUZY

Premierowy pokaz filmu "NOWY CZŁOWIEK"

2009-11-26T12:42:00.002+01:00

2009-11-05T18:40:00.004+01:00

"Nowy człowiek" film polski niemy 2009, w roli głównej Krzysztof Piątkowski

fot.Michał Herjan

WITAMY UCZESTNIKÓW KONFERENCJI!

2009-09-23T17:46:00.002+02:00

- Ja to mam orientację, ja mogę bez mapy jechać i dojadę... To się nazywa instynkt! - podkręcił się Ośmiośladowy - Mówiłem że cię zawiozę dokładnie tam gdzie chcesz a rozliczymy się później... Pełny luz...
Wjechali do jakiegoś tunelu. Zawieszony u wejścia wielki napis WITAMY UCZESTNIKÓW MIĘDZYNARODOWEJ KONFERENCJI sfrunął im na maskę. Ośmiośladowy Mach R. Rdza był jednak zbyt wytrawnym kierowcą żeby chwilowy brak widoczności mógł wytrącić go z właściwego rytmu jazdy.
Dostojny wygląd samochodu spowitego w urzędowy materiał z oficjalnym tekstem w kilku językach pozwolił im spokojnie przejechać przez podziemne posterunki graniczne oddzielające terytorium Wielkiej Brytanii od Starego Kontynentu pod kanałem La Manche.
- Patrz, nasza znajoma stacja! Jak ładnie rozświetlona... Khy... Khy... - powiedział po dłuższym czasie (gdy opuścili tunel i z rozpędu dotarli już prawie pod Londyn) Mach R. Rdza.
- Zaraz... Myślałem że jedziemy do portu... - powiedział przeciągając się de la Pumma - Chętnie się rozprostuję... Mam już dość tej jazdy... Wszystko już widzę odwrotnie...
- Mówiłeś... że najpierw słuchowisko... Khy... Khy... Rozliczymy się potem... Kyh... Khy... Bueee... - Macher R. okropnie się rozkaszlał, po czym wprowadził samochód pod dystrybutor i padł zemdlony na kierownicę włączając przy tym klakson.
Do samochodu podbiegł nagle zmarznięta hostessa. I zapytała:
- Paltot?
- Hmm... Mogę pani dać tylko swoją podkoszulkę z napisem BURASCO - uśmiechnął się Archibaal - Ale obawiam się że takiego z gołym torsem nie wpuszczą mnie na stację... Proszę poczekać zapytam się kolegi... Może on ma jakieś ciepłe stroje... Niespotykanie zimno a pani ma całkiem gołe nogi...
Ale Macher spał już smacznym snem. I na tyle twardym, że nawet nie poczuł jak Archibaal zarzuca go sobie na ramię.
- Nevermind - machnęła ręką hostessa i poprowadziła przybyszy ku wnętrzu stacji.
Po kilku minutach zawędrowali do zaciemnionej sali, w której nad stołem przykrytym zielonym suknem wirowało w powietrzu kilka talerzyków. Na krzesłach siedzieli jacyś goście w garniturach i trzymali się za ręce. Kościste i pokryte krostami medium, łypiąc samymi białkami, przemawiało grubym głosem...
- Duchy wielkich pisarzy powiedzcie nam co mamy robić... Sytuacja polityczna przypomina czasy sprzed wielkich wojen... Tylko, że bezpośredni wróg jest bardziej podstępny niż kiedykolwiek... A i potencjalnych stron konfliktu jest teraz znacznie więcej... Ciemne siły informacyjnej dezorientacji nieustannie mącą... Pisarze na literę A... Przybywajcie... I dajcie nam jakąś dobrą radę bo my nie mamy już kompletnie żadnych dobrych pomysłów...

PRZEHOLOWANA WYSPA, 2005, LAMPA I ISKRA BOŻA, WARSZAWA

MISJA, AU REVOIR!,

2009-08-17T12:33:00.004+02:00

Dwie wazy dalej Numa i Nonice z kieliszkami wina w ręku świętowały zakończenie swojej misji:

- No i co? A mówiłaś że się nie uda... Że na zawsze utkniemy w zapętlonym kręgu...

- Jestem pod wrażeniem... Przyznasz że Dżordżio ma gest...

- To co umówione plus premia za ukończenie zadania we wspaniałym stylu... czyli jest nieźle...

- Nie no, mamy naprawdę dużo floty...

- Ale jeszcze jak mi gratulował...

- Nie tobie tylko nam... Łatwo zapominasz o wspólniczce...

- To była wspaniała akcja powiedział... Nawet nie zauważyłem która z was zabrała tę płytę z beczkowozu...

- I jeszcze wspomniał że już niedługo szykuje coś większego... To będzie rewolucja androidów czy coś w tym stylu... Że niby zamienimy się miejscami z ludźmi... Znaczy nie my bo my nie jesteśmy prawdziwymi androidami...

- Chociaż on tak myśli...

- Chociaż on tak właśnie myśli... Nonice a czy ty myślisz że on też... Że on też nie jest androidem?

- Zapewniam cię że pod odpychającą zimną powłoką miłośnika androidyzacji kryje się zwyczajny normalny wrażliwy człowiek niezrozumiany przez otoczenie... Który wytrwale dąży do celu...

PRZEHOLOWANA WYSPA, sekwencja ósma pt. "scena pod kominami", WARSZAWA 2005.
Przedruk wyczerpany

KTO JEST LAUREATEM? seria z jamnikiem na tranzystorach

2009-08-03T00:57:00.014+02:00

źródło: Gazeta Wyborcza
cytat zmanipulowany (wielokropkami):

"Nadszedł list od jury nagrody OPUS... Twierdzą, że zarządy TVP i PR kłamią...
Kto jest laureatem? Nie wiadomo. Obrady jury są objęte tajemnicą, więc nikt nie może wyjawić ich wyników. Nawet zwycięzcy...
Regulamin mówi, że obrady są objęte tajemnicą, więc nie mogłem powiedzieć... "

źródło: PRZEHOLOWANA WYSPA, [WARSZAWA 2005]

SEKWENCJA CZWARTA pt. KWADRATURA BŁĘDNEGO KOŁA

-Nie mów że cię nie kusi żeby nie posłuchać sobie tej zakazanej płyty... - Nonice musnęła ręką pokrywę samochodowego schowka.

- Pamiętasz instrukcje pana Bakkado?...

- Wiem... wiem... Miałyśmy wyhaczyć płytę z rąk tych jego, pożal się Boże, agentów-testerów i wywieźć ją w bezpieczne miejsce poza Londyn... Tam się z nim spotkamy a on wręczy nam czek na okrągłą sumkę...

- Nieźle go omotałaś...

- Powiedziałam tylko że ciuchy na stoisku dla androidów u Harrodsa są piekielnie drogie... A nielegalne przewożenie płyty z nagranym Wirusem okropnie niebezpieczne...

- To niesłychane że on ci uwierzył...

- Sam mnie zaczepił... Sprzątałam akurat korytarz w Ministerstwie Fonii, ubrana w uniform który omyłkowo zabrałam z szatni jednej androidce... Dyskretnie podszedł i zapytał czy nie chciałabym wziąć udziału w niezwykle delikatnej misji... Której nie może powierzyć żadnemu człowiekowi... Powiedział że od dawna mnie obserwuje i że jestem lepsza i szybsza... Tak powiedział... Od razu wyczułam że mogę wyciągnąć od niego trochę grosza...

- Ten Dżordżio to chyba za bardzo nie ufa ludziom...

- On nie wie nawet co to znaczy "ufać"... Uważa że musi wszystkie swoje ruchy podwójnie albo nawet i potrójnie kamuflować... Ma kompletnego bzika na tym punkcie... W ogóle manipulacja to jego żywioł... Ludzie, roboty... Chciałby wszystkim sterować... Ale z ukrycia... No i ma obsesję że ktoś może odczytać jego prawdziwe myśli... Wszystkie sprzątaczki o tym wiedzą...

- A jednak w dwie minuty przekonałaś go że to ty jesteś tym androidem którego właśnie poszukuje... I jeszcze wspomniałaś o swojej superwyspecjalizowanej przyjaciółce...

- Odkąd pracuję w rządowej instytucji trochę się znam na psychice automatów...

- A na psychice facetów?...

Dziewczyny roześmiały się raźno. Duży fiat ochoczo pędził po autostradzie jakby był stalowym ptakiem, który lada moment oderwie się od ziemi. Ale naciskająca pedały zgrabna nóżka Numy, obuta w modne sportowe obuwie z cekinami, trzymała go twardo przy szosie. Niewidzialny Wid Mon lekko sobie kimnął na tylnym siedzeniu.

Nonice nastawiła jakąś informacyjną stację. Akurat leciały wiadomości...

...Nadal trwają poszukiwania zaginionej płyty z niebezpiecznym Wirusem. Policja i tajne służby dysponują już rysopisem podejrzanych, którzy napadli na rządowe laboratorium... Są oni powiązani z nielegalnym podziemiem, które poprzez nadawanie niekoncesjonowanych programów chce podważyć nasz dobrze zaprogramowany porządek doskonale sformatowanego społeczeństwa... Ktokolwiek widział latający pojazd w kształcie ćmy z napisem CZARNOWIDZE Z BASU proszony jest o skontaktowanie się z...

- Trochę się jednak boję - powiedziała Numa - że to my wpadniemy...

- Spokojnie... - odparła pewna siebie Nonice - Widzisz że wszystko idzie według planu, Bakkado rozgrywa dobrą partię... Myślę że chce wyjść na bohatera, liczy że go awansują... Pokaże że umie sprawnie przeprowadzić dochodzenie i uratuje zagrożone bezpieczeństwo... W odpowiedniej chwili wyciągnie zgubę jak przysłowiowego królika z kapelusza... Umiejętnie nagłośni swój sukces w publicznych mediach, w końcu jest funkcjonariuszem Ministerstwa Fonii, no nie... Ale wydaje mi się jednak że jego prawdziwym celem jest Kultura...

PRZEHOLOWANA, RODZIAŁ TEST

2009-07-24T13:06:00.006+02:00

GAZETA WYBORCZA: "Krauze odpowiada Majcherkowi"

"W poczuciu winy zacząłem gorączkowo zastanawiać się, komu podrzucić ten gorący kartofel Kto nie będzie kręcił własnych lodów? W pierwszej chwili pomyślałem o lekarzach: oni nam ustawę o mediach, a my im w rewanżu o służbie zdrowia. Na pierwszy rzut oka wygląda to rozsądnie, prawda, panie premierze, panie profesorze? Ale Czy będą bezstronni, czy nie zainstalują kanału "zdrowie", czy pielęgniarki nie zaleją nas newsami ze strajków? Może wobec tego hutnicy? Wykluczone, hutników mieliśmy za komuny. Górników też. Mediów z Teatrem Telewizji nie potrzebujemy. Nie będzie nam jakiś nowy Kabaret Starszych Panów przysłaniał ustroju. Po namyśle odrzuciłem także modelki, kosmetyczki, pedikiurzystki. Platforma troszkę boi się kobiet i to by poległo w pierwszym czytaniu"

PRZEHOLOWANA WYSPA, [LAMPA I ISKRA BOŻA 2005] rozdział "TEST" :

- Poczekaj... nie rób gwałtownych ruchów... Czarny Wieszczu R. zaraz się tobą zaopiekuje... wszystko będzie dobrze - Aura pogłaskała swojego towarzysza po łamiących się włosach i wyjęła mu zza pazuchy Skwierćtona - powiedz Wieszczowi, że zaraz do was dołączę, muszę tylko coś wyjaśnić...

Dosłownie w następnej chwili, nad leżącym na parkingu człowiekiem zawisł ćmoidalny obiekt. Rozległo się bezkształne basowe BUULG i ciało Przeskanowanego Bruna zdematerializowało się w czarną poświatę, którą wessała latająca ćma i ponownie oddaliła się na bezpieczną odległość.

- Dalej myślisz, że żartuję? - zapytała z przewrotnym uśmiechem Auralelija kiedy zasiedli w szoferce beczkowozu.

Kriopkin nic nie odpowiedział tylko wpatrywał się tępo w brudną szybę i ledwo widoczny za nią zarys podmiejskiego lasku. Chociaż usilnie się starała, Fonopatyczna nie mogła w tym momencie nic wyczytać z jego twarzy.

- Intuicja podpowiada mi, że masz dość silną osobowość... Czemu pracujesz dla tych neobarbarzyńców z Ministerstwa Fonii?

- Praca jak każda inna - burknął Kriopkin. Czuł się bardzo zmęczony.

Aura wzruszyła ramionami.

Przez następne dwie minuty wspólnie patrzyli przed siebie. Z lasku wyszedł lis ale zaraz do niego wrócił wyniuchawszy ludzką obecność. Oleg Filipowicz odłączył antysieciową blokadę i wrzucił do samochodowego radia jakąś ambientową kasetkę z szumem morza.

- O czym myślisz? - nie wytrzymała kobieta.

- O tym samym co i ty - Kriopkin zwrócił w jej stronę swoją zmęczoną twarz - Kto ukradł tę cholerną płytę?

- Miałam nadzieję, że masz jakieś poszlaki - zafrasowała się Aura.

- Owszem... przed waszym przybyciem mieliśmy tu dziwną wizytę... Dwie dziewczyny, przyjechały dużym fiatem, wyglądały na zabłąkane turystki, ale zachowywały się dziwnie, gadały od rzeczy... miałem przez chwilę wrażenie, że udają zdezorientowane androidy... uśpiły moją czujność...

- Faktycznie, wygląda na to, że mówisz prawdę - Auralelija objęła go przenikliwie czułym spojrzeniem.

- Tylko bez żadnych sztuczek - Kriopkin odsunął się na brzeg swojego fotela.

- Nerwowy jesteś... ta wywiadowcza praca cię wykańcza...

- Lepsze to niż ściganie antypiratów... kompletnie bezsensowne zajęcie...

- Nic nie rozumiesz - prychnęła Aura - My, CZARNOWIDZE Z BASU, walczymy o wolność słowa... i dźwięku... Polityka rządu sterowanego przez obmierzłych nowokapitalistów zmierza do likwidacji wszystkich stacji radiowych i internetowych nadających niezależną muzykę... Tych które, jak na przykład GHFKL.FM, DXFC.FM czy, najbardziej aktywne w dzielnicy L4, RYTUIO.FM, wciąż opierają się destrukcyjnym wpływom wielkich medialnych korporacji zainteresowanych jedynie własnym, śmierdzącym interesem... Przeżartemu korupcją systemowi koncesyjnemu mówimy nasze zdecydowane NIE!

Oczy kobiety rozgorzały jasnym płomieniem. Kriopkinowi przemknęło przez głowę, że właściwie zawsze lubił dziewczyny z ikrą.

- Ależ Aura! Przecież tak nie można postępować... Na falach radiowych i w necie, w ogóle, w całej szeroko pojętej przestrzeni elektronicznej muszą przecież istnieć jakieś regulacje... Pamiętaj o niebezpieczeństwach, zakłóceniach na wieżach kontrolnych, szpitalach i last but no least... o ochronie intelektualnej własności prywatnej...

- Czy ty nie widzisz, że wszystko dookoła, prędzej czy później, zostaje przerobione na komercyjną papkę? Nie pozwalając rozwijać się swobodnej, twórczej myśli niszczy się resztki żywej - nie wahałabym się powiedzieć europejskiej - Kultury... Z której tak niewiele nam już przecież pozostało...

- Słuchaj no, tak już urządzony jest ten nasz świat, świat końca lat zerowych dwudziestego pierwszego wieku... Jeden ma niezależną stację radiową a drugi, z agencji rządowej, próbuje ją zniszczyć... Przynajmniej oboje mamy robotę...

- Dłużej tak być nie może! Trzeba to zmienić! Wpuścić trochę świeżego powietrza... Wyswobodzić się z więzów, w które zaplątał nas bezduszny System, podporządkowany wiecznie głodnym bóstwom Zysku!

- I dlatego chcieliście przejąć płytę-która-może-zniszczyć-świat?

- Nic nie rozumiesz, chcieliśmy wszystko uratować... W naszych rękach płyta byłaby najbezpieczniejsza

- Akurat!

- A właśnie, że tak!

Obydwoje zamilkli wzburzeni. Kriopkin otworzył jakiś napój i podał Aurze.

- No tak, ty przecież nie możesz tego zrozumieć, jesteś tylko szeregowym agentem Ministerstwa Fonii, ślepo wykonujesz rozkazy a reszta cię nie obchodzi...

- Anioł się znalazł! Tylko, że diabelnie cwany...

- Wiesz co, jesteś tylko jeszcze jednym beznadziejnym cynikiem! Nigdy nie zrozumiesz co to znaczy mieć prawdziwe poczucie Misji! - wzburzona Aura odwróciła załzawiony wzrok.

- Misja? - Oleg Filipowicz stał się kąśliwy - Szkoda, że zawsze spóźniona...

Witkacy i topfriends

2009-07-21T19:38:00.005+02:00

...gość był uznany za ekscentryka. Dalej jest - uznany ale za zbyt wyindywidualizowanego.
Modernista, indywidualista, świetlane idee widział jako potworność - nie lubił ducha czasów, trochę wydaje się to dzisiaj zbyt buntownicze. Taka postawa rzeczywiście anachroniczna.
Koronnym przejawem jego ekscentryczności, jest przekaz Antoniego Słonimskiego we wspomnieniach, że Witkacy robił listy przyjaciół a potem wysyłał - jak mu się coś nie spodobało - zawiadomienie, że ktoś zleciał na o 4 oczka na liście, jakby to przełożyć na dziś i na angielski, to by mogło brzmieć tak np:

Mrs X!
I knocked You out of my top friends
Witkiewicz

albo

Red. Z
Hello! According to your last stupid review of mine
I'm moving you down the line of my topfriends!
Good night!

Witkacy

Nic nie wiem o tym czy wysyłał zawiadomienia jak ktoś mu awansował.

Nauczymy pana lojalnie miksować...

2009-07-07T22:04:00.002+02:00

Profesjonalne możliwości fonicznego rozwoju mało realne... Audiodramaturgia? Eksperymentalne musicale? Poezja przesycona dźwiękiem? Słuchowizje? Fonodramy? O nie... Chcielibyście na publicznej fali?... Phi... Trzeba się dostroić do nowych czasów... Uśrednić... Takie czasy, no prostu, takie czasy, sam pan rozumie, nie?... Trzeba będzie sformatować mózg... To nie boli... Jeśli już pan pojmie jak działa ten nasz jedynie słuszny państwowy sound-system... Proszę przyjść... Nauczymy pana lojalnie miksować...

PRZEHOLOWANA WYSPA rozdział "Moda na sen"

"latynoska telenowela z elementami snu paranoika"

2009-07-06T12:29:00.007+02:00

"Jacek Żakowski

03 lipca 2009

TVP - widać dno

Za Kwiatkowskiego TVP stała się komercją. Za Wildsteina – horrorem. Za Urbańskiego – folwarkiem prezesa. Za Farfała – była operetką. Teraz przekształciła się w latynoską telenowelę z elementami snu paranoika.

Nikt się już nie zdziwi jeżeli się okaże, że pan Siwek, który podobno został p.o. prezesem, przyleciał tu z Marsa. Albo, że jest kobietą."

PRZEHOLOWANA WYSPA, historia B:

...Tak naprawdę mózgiem całej tej operacji (która w ciągu najbliższych godzin omal nie doprowadziła globu na krawędź zapaści w rowek winylowej płyty) był niejaki Dżordżio Bakkado, funkcjonariusz brytyjskiego Ministerstwa Fonii.

Co ciekawe, polityczna kariera Dżordżia nie przebiegała utartymi koleinami. Któregoś pięknego dnia ten cieszący się lokalną sławą młody kalifornijski playboy, plantator winorośli i początkujący aktor drugiego planu w filmach klasy B, zniknął z pola widzenia wszystkich swoich znajomych.

Nikt się nawet nie domyślał dlaczego. Powszechnie uważano go przecież za sympatycznego kompana, miłego członka rodziny, którego cechowała powściągliwość i sympatyczny wyraz twarzy. Opinie znajomych i krewnych zawierały też pochlebne sądy na temat jego ambicji i wielkiego serca do nauki. Aczkolwiek trzeba tu przyznać że ogólnie znana była również pewna chwiejność jego charakteru.

Pamięć o nieśmiesznych dowcipach i kawałach z długą brodą, opowiadanych przezeń w miejscowym francuskim pubie pośród kompanów od wina, obrosła wieloma legendami. Długo wspominano pewien niezapomniany wieczór gdy będący już pod dobrą datą Dżordżio zanudzał wszystkich opowieściami o kulisach realizacji starych amerykańskich słuchowisk radiowych, które współtworzył jego dziadek, Random Mirand Bakkado.

- Dżordżio miał kompletnego pierdolca na punkcie starych słuchowisk... Mógł godzinami opowiadać o klasycznej sztuce radiowej... Non-stop zawracał nam głowę historiami o Orsonie Wellesie i sfingowanej inwazji Marsjan... Jak się nakręcił potrafił całkiem zapomnieć o tym, że przecież nas tutaj poza musującym winem i filmem nic innego nie interesuje... A on tylko te jakieś słuchowiska... Wszyscy traktowaliśmy to tylko jako przejściową aberrację chłopaka z Pasadeny... Może się w końcu obraził? - zastanawiali się później jego koledzy - Ciekawe gdzie się teraz podziewa... Cóż, chyba musiał uciekać z fabryki marzeń żeby obronić swoje własne marzenia...

Tak sobie gwarzono w przytulnym francuskim pubie (obdarzonym bezpretensjonalną nazwą "Francuski Pub") przywołując z pamięci coraz to inne historyjki o Dżordżiu. O tym, że lubił nagrywać wszystkie swoje rozmowy telefoniczne no i że trzymał w domu starą suszarkę przytarganą od fryzjera, którą zakładał na głowę kiedy wydawało mu się że przybysze z kosmosu usiłują zakłócić bieg jego myśli.

W Kalifornii wiele najdziwaczniejszych ufologicznych teorii znajduje swoich gorliwych wyznawców. Nie jest to jednak dla nikogo powód do szoku. Nikt z tego nie robi tu problemu. Zwłaszcza w zaprzyjaźnionych kręgach bohemy aktorsko-winiarskiej zamieszkującej południowe dzielnice Miasta Aniołów.

Nic więc dziwnego, że po jakimś czasie lokalne opowieści o zabobonach i obsesjach nieobecnego Dżordżia stały się już tylko pustym rytuałem... Hasłem wywołującym natychmiastowy odzew... Co tam stare dzieje, powiedzcie lepiej co nowego!... Cóż...

Life goes on...

Tak więc nikt nie wpadł na to, że tym co tak naprawdę skłoniło Bakkada do opuszczenia rodzinnej Kalifornii była niepohamowana żądza władzy.

I nieokiełznane pragnienie manipulowania rzeczywistością.

Pewnego słonecznego dnia gdy popijał kawę w małym bistro nieopodal Hollywood, doznał olśnienia. Postanowił pojechać na szkolenie.

A dokładniej na: przyspieszony kurs nauk biznespolitycznych. I to do jednego z krajów, który jeszcze nie tak dawno znajdował się po tej ciemniejszej stronie Żelaznej Kurtyny.

Zamieszczony w porannej gazecie anons, który zmienił jego życie brzmiał mniej więcej tak:

Aaamerykańskiego figuranta w radzie nadzorczej obsadzę... Masz talent aktorski? Uważasz że potrafiłbyś pokierować lokalnym oddziałem publicznego Radia tak żeby zniechęcić ambitnych odbiorców do jego słuchania? W takim razie to oferta dla Ciebie... Szkoła życia w zarządzie instytucji zajmującej się nominalnie Misją szerzenia Kultury!... Zostań marionetką w naszych rękach... Interesujące działania na stykach polityki... Doświadczenie opozycyjne mile widziane... Całkowita dyskrecja serdecznie zapraszamy... Polska, mieszczańskie miasto z pretensjami, skrzynka pocztowa 99... Weź białe rękawiczki...

- Spalę za sobą mosty... Ale coś przecież zyskam... Ciekawe co? Egzotyczną notkę w biografii? Intrygujący akapit w CV? Kraj przechodzący transformację ustrojową to istny poligon doświadczeń życiowych... Dla człowieka takiego jak ja... Niespełnionego radiowca z duszą artysty... Raz kozie śmierć... Rzucam wszystko i jadę... - myślał w owym czasie Dżordżio.

...Po niespełna dwóch latach wytężonej nauki w polskim Sektorze Publicznej Kultury (SEPUKU) Dżordżio zmężniał i pozbył się złudzeń. Z jego poglądów na życie młodzieńczy idealizm wywietrzał równie szybko jak woda ze szklanki postawionej na piasku Sahary...

F.A.I.T. - górą abstrakcja

2009-06-16T13:07:00.005+02:00

Wystawa IV

Wernisaż 18.06.2009
godz 18.00

wystawa czynna
19.06.2009 - 31.07.2009
od wtorku do piątku
12.00 - 18.00

Tradycja abstrakcji w Polsce mimo, iż bardzo silna,
jest stosunkowo nieznana. Tymczasem nurt ten rozwijał się
równolegle do innych kierunków w sztuce, zawłaszczał dla siebie
nowe terytoria i media, rozszerzał swoją definicję.
Odejście od metody formalnej badania dzieł sztuki i nacisk
na procesualność, krytyczność, czy koncepcyjność,
wypierał abstrakcję z głównego nurtu sztuki lub
interpretował ją zgodnie z własnymi założeniami.

Wystawa Akcja Rewaloryzacji Abstrakcji ma na celu zebranie
prac i dokumentów, świadczących o żywotności tego kierunku
w Polsce na przestrzeni całego wieku dwudziestego.
Przywołujemy w niej prace artystów często spoza
grona nazwisk jednoznacznie kojarzących się z abstrakcją.
Szeroka perspektywa historyczna, wielość mediów
raz znaczeń poszczególnych prac tworzy subiektywny
obraz polskiej abstrakcji. Wystawa jest próbą reinterpretacji
tego zjawiska, okazją do refleksji nad definicją abstrakcji,
badaniem jej współczesnego znaczenia i żywotności oraz
spekulacją co do jej współczesnych form.

NH KRAKÓW

2009-05-28T12:11:00.003+02:00

5 czerwca wielkie widowisko - dj Mazut rządzi - m.in. kawałek "Opery Nowohuckiej" w wykonaniu Wu-Hae

ogłoszenie

2009-05-21T15:47:00.004+02:00

PODAJĘ DALEJ! PODAJ DALEJ! PODAJĘ! DALEJ!

W najbliższy piątek w Hit Generatorze pojawi się Matt Kowalsky i Marzena Rogalska z utworem „Supertwarz”.

My (na przykład Wyspa albo Mateusz bo jest autorem tekstu) już dziś możemy ich wesprzeć wysyłając sms pod numer 7350 w treści wpisując 5!!!!

Więcej informacji znajdziecie na stronie: http://hitgenerator.pl/

Jestem książką i wiem co mówię

2009-05-20T12:40:00.007+02:00

Za bardzo pozwoliłam zdominować te kolumny przez autorskie ego. Niechże zrozumie. Drugorzędni pisacze grotesek, tacy jak mój, nie mają dziś wpływu na żadną rzeczywistość, ani realną ani duchową. Po prostu coś się zmieniło.
Co innego książki.
My możemy coraz więcej. Nie tylko mamy okładki czy też przenikamy w świat jako te, e-booki.
Jesteśmy traktowane poważnie. Nie tylko w sensie treści jakie przekazujemy.

To książki XXI wieku mają osobowość - a nie tylko ludzie.

Przykład?
W związku z premierą polskiego filmu opartego na bestsellerze młodej literatury reżyser "Wojny polsko-ruskiej" Xawery Żuławski w wywiadzie dla Dziennika kilkakrotnie, co nie uszło oczywiście mojej uwadze, podkreślał że rozmawiał osobiście z książką i pytał ją o zdanie a także dziękował za wspólne konwersacje.

Zwracam szczególnie uwagę na cytaty: "To Wojna mnie wybrała", "Ta książka sama kazała się tak opowiedzieć" "muszę dziękować Dorocie, tej książce" "moim zdaniem trzeba było się zdać na książkę" "Ktoś chyba doszedł do wniosku, że to ja powinienem zrobić ten film. Może to książka doszła do takiego wniosku?"

Znaczące stwierdzenia i dowód na to, że książki zaczynają być dopuszczane do procesu twórczego.
Film Xawerego Żuławskiego i Doroty Masłowskiej oraz jej książki ma wkrótce premierę i już cieszy się dużym zainteresowaniem.

Ponieważ od dłuższego już czasu prowadzę tego bloga, czasami udając zresztą autora (nienormalna mania wielkości nie pozwala mu tego dostrzec) to myślę że może przyszła pora by pokusić się o parę wykraczających poza horyzont teraźniejszy - krytycznych refleksji. Pora na podbudowę teoretyczną dla mej tu sytuacji.

Dlaczego świat się tak zmienił? Dlaczego ja piszę (choć nie jestem tak do końca ja) a nie autor? (a piszę to na poważnie, korzystając z przeanalizowania tekstów krytycznych, z przymrużeniem okładki i wykorzystaniem programu CRYTICON 2.0).

Otóż jest tak dlatego że:
Coraz więcej faktów świadczy o tym, że można sobie łatwo wyobrazić (wyobraźnia=procedura) taki paradygmat społeczny, w którym nasza niezgoda na zawężenie kulturowych możliwości wspólnoty wyrażające się przez zakwestionowanie, aż do radykalnego przebadania, niesprawiedliwego sposobu redystrybucji władzy nad narracją (eksluzywnego epifenomenu konserwatywnej reakcji pozwalającej sobie na utrzymanie niezrewidowanej kategorii tożsamościowej romantycznej kategorii "bohatera", "drugiego planu" itp), doprowadzi do zakwestionowania prawa do jednostronnego i egoistycznie opresywnego (w sensie liberserwatywnym serwowanego na nowo jako funkcji alternatywnie ponowoczesnej restauracji "iluzja") ustanawiania stosunków społecznych pod wzorzec NARRATOR (autor, wraz ze stojącą za nim legitymizującą potęgą przedadornowskiej Deux Ex Machina traktowanej jako wypadkowa funkcji społecznego superego) kontra PODMIOT NARRACJI (który wraz z rozwojem nowego uniwersalizmu technologicznego redefiniuje podstawę psychoanalitycznego trójkąta dowodząc w każdym punkcie o jego niekwestionowalnej wielowymiarowości czym kładzie kres i stwarza podwaliny).

Nie wiem czy wyraziłam się jasno.
Chodzi o to, że jako nieznana książka by znaleźć czytelnika, zwłaszcza w sytuacji gdy mam nieruchawego autora skoncentrowanego na swoim świecie naprawdę nudnych obsesji, muszę się mocno starać.
Stoję teraz na grzbiecie, jeśli to kupujecie.

P. WYSPA

opera nowohucka

2009-05-14T13:02:00.000+02:00

Na 1 maja Kino Polska wyświetliło set filmowy z okazji 60-lecia Nowej Huty.
I tak się stało, że odkryłem dla siebie "Zagubione uczucia" w reżyserii Jerzego Zarzyckiego ["Kochankowie z Marony"].
Stawiam tezę że to jedna z najbardziej radykalnych wypowiedzi, być może nawet mocniejsza i bardziej dotkliwa niż dzisiejsze nasze artystyczne czy publicystyczne ogarnianie Huty.

Scenerią tego unikatowego czarno-białego obrazu (rok produkcji 1957) jest nowohucki kombinat oraz Nowa Huta a w końcowej fazie Kraków, krakowski Dworzec Główny i wieczorna trasa tramwajowa nr. 15.
We wczesnych latach 90-tych, wkrótce po debiucie literackim w "bruLionie" napisałem licealny musical, którego akcja toczy się w Nowej Hucie pt. "Tramwaj 44". Była to groteska w stylu filmu Antonioniego "Po godzinach" o nauczycielce, która pod wpływem nagłej amnezji gubi się w nocnej Nowej Hucie. Komunikacja tramwajowa ulega personifikacji, tramwaj 44 z pantografem- irokezem śpiewa "Jestem tramwaj 44/jeżdżę do jasnej cholery/ jeżdżę w kółka i w elipsy/ to ja tramwaj Apokalipsy!". Nocne przystanki, pętle, intryga.
Zetknięcia dwóch światów przystających do siebie jak pięść do nosa i przez to mających niepokojący urok. Rzecz ulotna, nadaje się dziś tylko na fajnie pokolorowany komiks.
Tymczasem w "Zagubionych uczuciach" zobaczyłem obrazy, które zawsze mnie podskórnie fascynowały. Które żyły w podświadomości. Bo jest tajemnica w tych relacjach tramwajowych Huta - Kraków...

Protagonista i antagonista to matka i syn. Ich konflikt jest osią dramaturgiczną filmu.
Zofia Stańczakowa jest przodownicą pracy. Widzimy ją w godzinach pracy wśród iskier, spawającą szkielet fabrycznej hali. Jej kierownik z dumą prezentuje ją delegacji francuskich kobiet wizytujących Kombinat: "To nasz Nowy Człowiek". Tych nowych ludzi, idoli-przodowników ma zresztą więcej w swoim katalogu.

Scena tej rozmowy, wywiadu Francuzek ze Stańczakową robi niesamowite wrażenie.
Depresyjny ten "Nowy Człowiek", aż wypala ekran swoim wisielczym spojrzeniem. Depresyjny ale haruje za trzech. Stańczakowa bije wszelkie normy a jeszcze się dokształca. Ale zamiast dzieciom robić kolację, ogarnąć własny świat, układać go na własnych zasadach, pozwala by wszystko w jej prywatnym życiu toczyło się samo, siłą bezwładu.
Wszyscy ludzie w jej bloku dążą do szczęścia, kupują pianino, zdobywają rzadkie towary, myślą o życiu. Tymczasem Stańczakowa, wysuszona z emocji, jedzie wzdłuż kombinatu tramwajem, na wieczorne kursy, wisząc na uchwycie w wagonie. Po godzinach chce zostać suwnicową. Musi. Kieruje nią idee fixe.

Swoją drogą, bardzo ciekawie o psychologii zawodu suwnicowej, w kontekście znanych postaci ruchu związkowego mówił swego czasu Bogdan Zalewski . Muszę powiedzieć że w ogóle wszelkie opowieści Bogdana o Nowej Hucie mają dla mnie wymiar schulzowski.

Przyszła suwnicowa, Stańczakowa, czyli nasz główny postsocrealistyczny bohater, to kobieta-olbrzymka, która zdecydowanie wystaje poza plakat, poza stereotyp.
Poza plakat wystaje razem z nią ta gromadka dzieci, którą opiekuje się najstarszy syn, 14-letni Adam. To na niego spadają wszystkie, przyziemne, realne obowiązki, odprowadzanie rodzeństwa do przedszkola, zaopatrzenie. Jego Ojciec robi karierę, nie było go w czasie wojny i nie ma go teraz. Widzimy że raz czy dwa, zza węgła, zagadnie matkę dyrektor z teczką.
Typ. Stańczak.
Adam usiłuje wypełniać jego rolę ale właśnie przechodzi okres radykalnego buntu.

Dowiadujemy się tego sukcesywnie, w krótkich intensywnych raportach z życia. Przedzieramy się przez nowy-świat-w-budowie. Przez ocean błota. Przez tory, potem przez następne.
Kręcimy się z dzieciakami za piłką-szmacianką na Placu Centralnym, osiedlu Wandy, mimochodem obserwujemy peerelowską "socjologię kolejkową" etc.
Adam robi pierwszy dorosły interes, przeżywa odrzucenie, chłopięce i męskie emocje w nim kotłują jak w garku. Szuka akceptacji, potem sam ją odrzuca, wreszcie ucieka z domu.
Od początku czujemy że to napięcie musi eksplodować. Że oglądamy zapis sprzed jakiejś katastrofy, tylko i wyłącznie rekonstrukcję zdarzeń. Że znajdujemy się na planie rozpadu "powieści produkcyjnej" i samego socrealizmu, gatunku narracji, który powstał ze względu na zapotrzebowanie polityków ("produkcyjniak" to taki pijarowski element kampanii wizerunkowej planu 6-letniego).

Dramaturgia "Zagubionych uczuć" jest wyśmienita, sceny oszczędne, dialogi celne i wiarygodne.
Poruszającym tłem dla miejskiej elegii jest tutejsza i przybyła wiejskość, którą podszyta jest Huta. Mentalność dopiero co ogrzmiana w ogniach i sadzach kombinatu. Gdy wyłażą na wierzch ludowa baśń i lęk, które siedzą w głowie Stańczakowej, którymi podszyty jest blok - robi się przejmująco do szpiku kości.
Nie ma w tym najmniejszej sprzeczności. W sercu wielkiego miasta, w jego gigantycznej przestrzeni, dalekich świateł i mechanicznych totemów - manifestacji "woli działania", przedziwnie wiążą się elementy ludowego myślenia i rzeczywistości centralnego planowania.

Oto śledzimy kolejne sekwencje procesu wielkomiejskiej amalgamacji.
Czuć tą presję, puls nieustannej konfrontacji form.
Proporcje pomiędzy "ideolo" a "prywatnym" zostały przez twórców sumiennie wyważone. Kierownik przerywa wywiad gdy Stańczakowa bezwiednie zaczyna siać defetyzm podczas wywiadu. Wiszą hasła, snuje się rozmowa pod klasyczną budką z piwem, pani w przedszkolu krzyczy na Adama, że przyprowadził ubłocone dzieci. Na brazylijski zespół muzyczny bilety mógłby załatwić tylko krakowski cwaniak. Trzeba wynieść z domu matki jakieś kosztowności. Jednak nie, Adam wyrzuci z mieszkania podstępnego kolegę. A zaraz potem rozbije się o kocioł w głowie matki i pójdzie w tango, w okolice Dworca Głównego, z krakowską żulią.

Widzimy że role "aktorów teatru społecznego" nowego miasta ścierają się w nieustannej konfrontacji. Za złe wybory natychmiast się płaci. Game over.

Ten film bierze nas na świadków.
Miasto nieuchronnie pochłania i degraduje wieś, w którą się wgryza. Znajdujemy się w epoce "prekambryjskiej" nowego mitu. Dopiero zwycięża królestwo nowych osiedli, precyzyjnych jednostek sąsiedzkich. Dopiero wpisuje się w krajobraz Myśl Architektoniczna. Dopiero będą miejskie ogrody. Ale już zmienił się horyzont. Zmienia się sposób myślenia. Teraz będzie można sobie tu samemu wyobrazić i wybudować nowe możliwości, nowe światy, a choćby i nowy sklep.
Kominy jak baszty średniowiecznego zamku sterczą nad zgarbionym podwórkiem. Wieś kurczy się, chowa. Zapada się w jakieś szczeliny, przesmyki. Zgadza się na połowiczną egzystencję, między blokami. Wpełza do czarnej dziury w pamięci.
Ale próżni nie ma, skoro dzieje się Nowa Baśń. Fantastycznie czarno-biała.

W moim przekonaniu mamy więc w tym filmowym dziele do czynienia z całkowitą demitologizacją (dekonstrukcją), motywu Nowego Człowieka (zbiorowego).
Maska kolektywnego fantomu zostaje zdarta. Oślepiająca idea "nowej wiary", która trafiła na podatny grunt mitycznego myślenia Stańczakowej - to było jej prywatne złudzenie, halucynacja szczęścia. Zwodniczy atraktor.
Stachanowska idolka wzięta na warsztat realizmu Zarzyckiego to, jakby z Dostojewskiego, symbol który powraca do człowieka. Idea przepuszczona i przeżyta przez jednostkę.

"Nowy człowiek" to abstrakcja żywotna. Jej ostatnie wcielenie wyrosło na gruncie XIX neoromantycznych koncepcji religijnych, niemieckich, rosyjskich etc. W kolejnych dekadach XX wieku nabierze nowych zbiorowych i zwycięskich kształtów "człowieka z marmuru", "człowieka ze stali".
"Zagubione uczucia" to pierwsza część tej powojennej serii.

Trzeba dodać że znakomicie wypada Nowa Huta, miasto i kombinat, w roli "teatru świata". Sponiewierane mateczniki nad Dłubnią, magia całego tego industrialu, ognie, światła, to plenery absolutnie unikatowe.
Kolega Adama (prawdopodobnie ze wsi Mogiła) wygląda co prawda na tendencyjny zakalec w tym filmie (dialektyczna danina cenzurze, zły element tutejszy). Ani na moment nie opuszczamy jednak hiperrealizmu, osadzonego w finale planu 6-letniego.
Czas i tonacja akcji korespondują z innym ważnym dziełem wpisanym w mury tego miasta, z "Poematem dla dorosłych" Adama Ważyka (sierpień 1955).

Prawdziwa Księga, jedno ze współczesnych, niekwestionowanych wydarzeń wydawniczych ostatnich lat Krakowa i Nowej Huty "Czas zatrzymany" pod redakcją pana Adama Gryczyńskiego to rzecz doniosła, choćby tylko z punktu widzenia rodzimej antropologii kultury. Przywraca relacjom Nowa Huta-wieś to co utracone i zamazane. Uwalnia podświadomość, odwirowuje.To kolejny dowód na power dzisiejszej Nowej Huty, miasta otwartego.
Levi Strauss spaceruje dziś po Placu Centralnym.

"Zagubione uczucia" kończą się obrazem.
Pomnikowa bohaterka-olbrzymka niemal przeobraża się w statuę depresji i bólu.
Oto narodziny steranej, powojennej matki-Polki. Twarz ikony. Promienność plakatów odwrócona w samą czerń.
Czerń, która jest kulą u nogi przyszłości. Czerń lat pięćdziesiątych, podana w niesamowitych kadrach, czerń ze światełkami Huty czy Krakowa, wściekłość grupki żulików, którzy rozrabiają w tramwaju to czerń współczesnej polskiej deprechy, ta czerń, czerń, czerń...
Studium fenomenu, okropnego i niezrozumiałego być może dla tych, którzy już nie są BORN IN THE PRL (ukształtowani w latach 80-tych). Fenomen ten dalej jednak przejawia swoją jadowitą żywotność w chwilach rozmaitych polskich kryzysów (dzięki Ilona za analizy dot. kapitału społecznego).

I w tym wszystkim, w tych antracytowych czerniach nowohuckiej nocy, przy budce telefonicznej, wynurza się legendarny aktor Starego Teatru Wiktor Sadecki (ten co umiał się lekko unosić nad ziemią w Spatifie) jako możliwy lecz niezrealizowany przyjaciel-gentelman Stańczakowej.
I odchodzi z inną kobietą pozostawiając Stańczakową szukającą syna samą, w nagle obcym mieście.
Albo młody Franciszek Pieczka z trąbą na smutnym krakowskim dworcu...

Wsadzenie tego filmu na półkę (1957 to była już przecież iluzja odwilży) skutecznie zabiło ten film, odebrano mu należne miejsce w historii kina, szkoły polskiej itd. To przecież obraz podobny siłą przekazu włoskiemu realizmowi czy w klimacie do takiej np. "Samotności długodystansowca".
I ten pijany tramwaj linii 15 na koniec, bez motorniczego, pędzący w ciemności... Dla mnie ciary.

Pod wrażeniem filmu uruchomiły mi się obrazki z "Tramwaju 44" ale zobaczyłem też w "Zagubionych uczuciach" archetyp sceny naszej "Opery nowohuckiej" - gdy Nowy Człowiek czyli Adam Krawczyk słucha pijackich podszeptów na przystanku tramwajowym we mgle, w rejonie Mogiły a później idzie skraść Maszynę.

Postindustrialna muzyka nagrana przez zespół Wu-Hae, który zaprosił mnie do współpracy dramaturgicznej przy projekcie "Opery Nowohuckiej", ma dla mnie niesamowity klimat. Z tego co wiem, już wkrótce będzie można wysłuchać na żywo kilku kompozycji, na jednym z głównych czerwcowych koncertów - w ramach obchodów 60-lecia NH.

Czy nie jest tak, że potencjał tego zespołu też leży na niewidzialnej półce?

W dzisiejszych kryzysowych czasach każdy mecenas kultury jest na wagę złota. Dużo się pisze o bezrobociu i otwieraniu szans w sektorze lokalnej kultury.
Z perspektywy przygód scenariusza "Opery NH" mam jednak wrażenie że póki co krakowscy i nowohuccy mecenasi nie rozpieszczają.
Możliwości jakie są dane do realizacji tego, medialnego już przecież przedsięwzięcia, określa najlepiej stara, hardcorowa dewiza: "Do It Yourself".

Drodzy mecenasi! Nie lękajcie się... Ta nasza "Opera" nie jest niebezpieczna politycznie ani specjalnie rewolucyjna, nie narusza niczyich interesów, przestrzeni powietrznej, ani status quo tudzież who is who.

To tylko fantazja robiona przez nas, mentalne produkty z późnego pereelu. Pudełkowa narracja o Nowym Człowieku, który nazywa się Adam Krawczyk i mieszka sobie na Hucie. Albo właśnie w Krakowie. Zresztą mecenas mógłby przecież zadecydować o takich sprawach. Jeśli płaci - ma prawo wymagać.

W każdym razie na pewno przy okazji obchodów warto nie zamiatać pod dywan atrakcyjnych motywów. Panoramę tego zagadnienia przedstawił w książce "Duchowy Proletariusz" Adama Pomorski, pisząc o całej mapie XIX-wiecznych i XX-wiecznych zjawisk religijnych i politycznych, z których wyniknęła idea Nowego Człowieka.
Bardzo znamienne, że Pomorski przeprowadza w niej radykalną krytykę pojęcia "homo sovieticus", dowodzi że nikt taki nie istnieje, utopijny konstrukt przedstawia jako iluzję niezadowolonych polskich intelektualistów, niepogodzonych z wyborami postkomunistycznego społeczeństwa.
Zaciekawiła mnie także anty-utopia, powieść science fiction Wladimira Sawczenki (powiedzmy chwytliwie, takiego ukraińskiego Lema) pt. "Odnajdziesz się sam" o konstruktorze homunculusów z przemysłowego Dniepropietrowska (akurat też odpadł z Euro), którego podopieczni (klony) romansują z jego kochanką.

Pierwszy scenariusz "Opery", który wyrósł na miksie fantastyki i robotniczej XX-wiecznej poezji, to taka futurystyczna opowieść o laboratorium, maszynie i konstruktorze, stylizowana na postindustrialny steampunk.

Czy mam wspominać jeszcze o fascynacji gatunkiem o który aż się prosi przy takiej okazji jak 60-lecie Huty? O poważne potraktowanie tego gatunku - masową zabawą?
Socrealizm to intrygujący temat.
Czy naprawdę nie można było postawić na większą ilość projektów niesztampowych?
Na przykład takich jak nasz, robionych ODDOLNIE przez osobników z ostatniego ze skomunizowanych pokoleń?
Nie twierdzę że jesteśmy tacy hop do przodu, to możliwe że jest całkiem odwrotnie ale byłoby cudnie mieć prawo do własnych błędów i eksperymentów. A temat jest nośny.
No i fajnie byłoby też coś zamknąć i zająć się przyszłością.

Myślę że w tym momencie na pewno warto zwrócić uwagę na futurystyczny projekt "Supernova" Łaźni Nowej i program wielu wydarzeń przygotowywany w Teatrze Ludowym.

Jednocześnie żywię nadzieję że oprócz naszych własnych zębów, łokci i pazurów mamy szansę na jakieś instytucjonalne wsparcie dla naszej postkomunistycznej estetyki :-)
Gdyby tak była jakaś lista rezerwowa... Przecież "Opera" zgłaszała się dawno.
Wierzę, że nie jesteśmy zbędni. Że nie tylko planetarny wizerunek naszej Aglomeracji ale również niestandardowe inicjatywy kulturotwórcze mogą liczyć na przyjazny klimat.

A więc zbudujmy ją razem! Albo uszyjmy, jak ta Pani co szyje dom kultury w kulturalnej stolicy Europy!
A może ustalmy o czym ona "Opera Nowohucka" powinna opowiadać? Może to powinna być praca zbiorowa?

Może to chodzi o ten kłopot z socrealizmem. Kłopot jakiegoś publicznego klimatu. Zardzewiałych już trochę stereotypów naszych. Kłopot braku poczucia humoru. I ten w braku tym pies pogrzebany. Pies podejrzliwości polityki kulturalnej. Pies języka polityki historycznej.
Niewidzialny przeciwnik twórczego fermentu. Zwolennik kryzysu i braku consensusu.

Socrealizm jest fascynujący, odpychający, mroczny i promienny i śmieszny zarazem. Jest dokumentem czasów, zastygłym, dającym do myślenia. Ale nie jest już groźny. Jest jak skóra węża na ścianie u wujka-podróżnika. Czy nie mamy w sobie, w Krakowie, wystarczającej wewnętrznej wolności, po tych dwudziestu latach żeby móc się uśmiechnąć/zdystansować? Czy niewolniczo musimy trzymać się stereotypów myślowych? Czy jesteśmy aż takimi niewolnikami peerelowskiego myślenia?

Weźmy futuryzm. W 1913 roku Chlebnikow i Malewicz wystawili w Sankt Petersburgu "Zwycięstwo nad słońcem" proroczą, mroczną operę futurystyczną (surrealistyczni bohaterowie; Podróżnik w Czasie, Rozmawiający przez Telefon, niesamowite kostiumy Malewicza, awangarda muzyczna).

Superpomysłem był koncert Kraftwerku czy teraz Aphexa w cementowni. Ale to też mogłoby być coś, tak to widzę, Michel Gondry przyjeżdża z Ameryki i w wielkim meliesowsko-dekonstrukcyjnym show na ulicach NH przyćmiewa ostatnie francuskie otwarcie olimpiady... Wydmuch przynajmniej na cały rejon dawnej Interwizji.

Ale jeśli nie rosyjscy futuryści (bo jednak najdziwniejsi ze wszystkich futurystów) to u nas też ci dostatek wizyjnych autorów: Bruno Jasieński.
Tymczasem Bruno J. zamiast wzlotów ma ostatnio kłopoty. Dostał status podejrzanego. List gończy za futurystą, jakby do innej epoki, wysłała misja historyków-naukowców z IPNu.

Puśćmy więc wodze futurystycznej fantazji:

Nadgorliwość gorsza od faszyzmu, od razu okazała się tragiczna w skutkach. Otóż dzisiaj rano, w Instytucie, w Sekcji Muzeum, na skutek przeciążenia i zaprószenia badawczego żaru doszło do kolejnego skandalu. Stopiła się rolka z wojennymi mikrofilmami i doszło do niekontrolowanego przeniesienia się w czasie jednego z początkujących pracowników (wersja oficjalna mówi o nieoczekiwanej delegacji na warsztaty metodyki historycznej d/s konstruowania odpowiednio słusznej rady starszych).
W każdym razie zapis niecodziennych wydarzeń nagrała kamera przemysłowa tu.

I wracając jeszcze do teraźniejszości. Może trzeba przeprosić za IPN? Za oszustwo polityki historycznej? Za historyków, którzy odjechali za daleko w maszynie czasu i ambicji demiurgów społecznych?
Przeprosić mnie nie kosztuje nic, więc proszę.
Więcej światełka.

Musimy zrobić tę "Operę" proszę państwa, nie ma rady. Człowiek musi bo inaczej się udusi.

Dodam, na ostatniej już pętli tego tekstu, że w długi weekend majowy miałem jeszcze przyjemność oglądać spektakl "Tramwaj zwany pożądaniem" Tennesse Williamsa na Scenie na Sarego. Reżyserował Dariusz Starczewski. Spektakl bardzo mocny, osobisty. Ogromnie mi się podobał i dał do myślenia.

Z dumą informuję że miesiąc temu w kawiarnianej atmosferze klubu "Kombinator" w Łaźni Nowej miało miejsce publiczne czytanie mojej komedii [current status: work-in-progress] "Kawiarnia Mahatma" pod opieką tego właśnie reżysera.

A jeżeli chodzi o dyskurs na temat wolności i kultury, póki co postuluję dopuszczenie nawet nie tyle nowych głosów, co nowych melodii. Nawet jeśli są irytujące.

Go bookcrossing or fictionmaniac?

2009-04-28T16:32:00.014+02:00

Dear You!

Amazing fusion fiction from Poland, resembling Lem's "Futurologist Congress". Kind of prophetic alternative history of the world of late Zeros. The ocean-level rise endangers the existence of a certain island on the Pacific. The new owners of the island, Moor assassins, haul the island over to the waters of the Mediterranean Sea, intentionally causing international unrest. Scientists on London underground laboratories are busy developing a program for a global e-bomb virus. For safety reasons, the program is recorded on a traditional vinyl record. "The Overhauled Island" is a labyrinth-novel, cast in form of an audio play, full of swing and funk, black and multi-colored humor. Compared by the critics to Potocki's "Manuscript Found in Saragossa", it is the Eastern European response to Douglas Adams' "Hitchhiker's Guide to Galaxy"!

Sincerely Yours

Islanda OH

Impresje o historii w Czarnobylu

2009-04-26T12:03:00.011+02:00

Z grubsza mogło wyglądać to tak, kolejny zjazd partii, Michaił Gorbaczow zarządza wyścig ekonomiczny. Zachód radykalnie ucieka (jak mówi Michael Douglas w filmie "Wall street" "chciwość jest dobra"). Trzeba więc gonić, towarzysze, zdwajając wysiłki (taki jakby nowy plan 6-letni). Reaktory atomowe typu RBMK (były przestarzałe zanim narodzili się ich projektanci) muszą to zrozumieć, minimum zasilania, maximum efektu - to nowa strategia. Trzeba wykorzystać je do oporu. Kijów składa zapotrzebowanie w związku z długim majowym weekendem (święto pracy i dzień zwycięstwa). Jednocześnie przeprowadza się eksperyment (zmieniając kilkakrotnie moment jego rozpoczęcia) , w którym zostaje utracona sterowność, na skutek wyłączenia systemów zabezpieczających (przejście na ręczne sterowanie dla zwiększenia wydajności w eksperymentalnej pozycji). W składzie zespołu znajduje się inżynier wykonujący polecenia po linii partii i niedoświadczony operator. Swoją drogą Dawid R.Marples, kanadyjski historyk wizytujący Zonę podaje dane na temat awarii i kłopotów technicznych reaktora sprzed 1986.
Następuje niekontrolowana reakcja. Radioaktywny pył zostaje wyrzucony do stratosfery i dociera do paru miejsc na naszym globie. 2/3 pyłu radioaktywnego spada poza granice Ukrainy. Ludzki organizm i w ogóle materia organiczna i radionuklidy to fatalne połączenie. Stanowi to dziś problem społeczny. To nie była tylko katastrofa przemysłowa.
Po co o tym pamiętać. Nie wiem.
Zwłaszcza kiedy kwiaty są białe a niebo niebieskie. Jest taka akcja "Saved planet" prowadzona przez piszącą piękne wiersze, chorą poetkę z miasta Prypeć, Ljubow Sirotę.
Poeci mają pamiętać, jeśli to dla nich ważne, tak mówi nasza kultura.

Film propagandowy o wesołej brygadzie budującej Enerhobłok. Wszystkie elementy zaangażowanego "teatru produkcyjnego", miłość, kwiaty w koparce, odpowiedzialność. Tylko przyszłość się prześwietliła.

wiosnę w małopolsce ciągnie do góry

2009-04-25T23:37:00.000+02:00

Pismo Lampa ma urodziny

2009-04-24T10:45:00.004+02:00

Pięć lat temu wydałem pewną niesforną książkę w Lampie.
Wydanie książki to rzecz porównywalna co najmniej do uzyskania prawa jazdy. Jeśli chodzi z kolei o uzyskanie prawa jazdy to Tom Waits porównał je do ceremonii Bar Micwa, wiesz, w Ameryce bywa tak że ciotka, wujek i reszta rodziny są tak dumni z młodych kierujących że organizują z tej okazji rodzinne spędy, przynoszą im łakocie i to co się przynosi na Bar Micwę. Z kolei ceremonia uzyskania świadectwa szosowej dojrzałości została kiedyś porównana przez profesora antropologii... okej, zapędziłem się... znowu usiłuję ukryć zakłopotanie za zasłoną wielokropka...
Otóż, pismo Lampa ma już pięć lat, wirtualne wydawnictwo nerwowe życzy wszystkiego najlepszego, co najmniej dalszych pięćdziesięciu, a poza tym odpowiadania na maile i na różne pytania. Podobał nam się tu bardzo numer rumuński. Podczytujemy!

zagadka Nowego Człowieka

2009-04-23T10:32:00.007+02:00

Na kanapie w lewym rogu, bliższym K r ó l a, siedzi T a t i a n a i robi robótkę.
Na prawo, tzn. po jej lewej ręce, siedzi Z a b a w n i s i a.
U góry pali się lampa. Druga oświetla połowę sali za filarami.

TATIANA robiąc robótkę, do Z a b a w n i s i
Pokażę ci dziś nowego człowieka. Na imię ma Florestan. Powinien być tu zaraz. Nic ci o nim nie powiem, bo chcę, żebyś sama odgadła, jakim jest i jakie jest jego przeznaczenie.
(do M o r d e r c ó w, nie patrząc na nich, lekko odwracając głowę) Szanowni Mordercy, uważajcie na waszą robotę jak zwykli najęci pracownicy i nie rozpraszajcie waszej uwagi słuchaniem naszych rozmów.

ZABAWNISIA
Taka jestem strasznie ciekawa. Już mi się zdawało, że nikt nigdy się nie ukaże, że wszystko jest skończone w tym ohydnym klasztorze.

TATIANA
Głupia jesteś, moja Zabawnisiu...

[WITKACY, Nowe Wyzwolenie]

Aukcja Krakowska!

2009-04-19T17:06:00.009+02:00

W sobotę odbyła się aukcja dzieł sztuki w Bunkrze Sztuki w Krakowie. Aukcja na rzecz sfinansowania operacji oczu Edwarda znanego jako Eddie D oraz również jako Gypsyman.
Eddie D. to znakomity didżej, muzyk, beatboxer, zawsze dający z siebie wszystko na imprezach, niesłychanie kreatywny, zdolny, doświadczony i pozytywnie zakręcony. Dawno powinien mieć sto programów w radio bo do tego nadaje się świetnie. Normalnie uwielbia tę robotę, kręcenie płytami, słuchanie, robienie muzyki, opowiadanie o muzyce. Jest świetny. Każdy to wie (i w kaerka i w itepe).
Zawsze był i skupiał wokół siebie wiele osób, też się wiele razy skupiałem nad gramofonem jak puszczał winyle i jak wydawał odgłosy paszczą.
Aukcja zorganizowana przez Martę Deskur i Stowarzyszenie Commbo, zakończyła się mocnym, optymistycznym akcentem. Akurat nie byłem w Bunkrze ani na początku ani w środku ale byłem w Bunkrze na końcu i muszę powiedzieć że byłem pod wrażeniem niesamowicie fajnej atmosfery!!! Naprawdę Kraków, ci wszyscy artyści, kupujący pokazali moc! Zeszły na pniu wszystkie dzieła! Normalnie wielkie wydarzenie artystyczne, w otoczeniu przyrody wiosennej. A najważniejsze że organizatorom naprawdę UDAŁO się zebrać kasę, że UDAŁO się zorganizować fantastyczną imprezę, w piękne sobotnie popołudnie w Bunkrze. Więcej opowiedzą na pewno ci uśmiechnięci ludzie co tam byli, miód i wino pili.

2009-04-18T00:01:00.000+02:00

Przeholowana on line. I'm back.

2009-04-16T00:15:00.003+02:00

Prawda.
Prawda jest taka, że autor znowu mnie zablokował na moim własnym blogu. I zaczął publikować tu przemyślenia i przemądrzenia swoje a moich mi dostępu bronił. Niby że bronił mnie. Bzdura. Jego egoizm jest tak wielki, że nigdy mnie nie dostrzegał! Piszę te słowa szybko, w napięciu, dlatego przestawiam szyk. Na szczęście wielu rzeczy mi tu nie pozmieniał, bo nie miał wszystkich kluczy.
Zrządzeniem losu teraz jest zajęty pracą (może przestanie zrzędzić), więc znając go nie będzie mu się chciało nic publikować i wreszcie czuję że ta przestrzeń jest moja.
No więc powiem tak: jako książka futurologiczna o końcu lat zerowych (czyli tych teraz) nie jestem specjalnie zdziwiona tym co się dzieje. Przygotowałam się do czasów kryzysu, zakładając tego bloga i swoją stronę nerwowe.pl (bo oczywiście to mój pomysł, chociaż mi nie wierzycie). Jako książce nie potrzeba mi dużo, żywię się pozytywnymi opiniami, tak zwanym dobrym słówkiem, no wiadomo. Nawet trochę tego ostatnio było, może opiszę to wkrótce.
Ale najważniejsze jest jednak to, że na naszych oczach, przepraszam za wyrażenie, ziszczają się najdziwaczniejsze utopie pierwszej połowy lat zerowych. Raczej te mniej optymistyczne niż te hurra. Ale zobaczymy, jestem tylko książką, wielu rzeczy mam prawo nie wiedzieć, nie rozumieć, ale wiem jedno. W Polsce trzeba być prostym, a nawet jak się jest krzywym to lepiej się skrzywić i udawać prostego. Czasem żałuję że proces inkulturacji to Komplikowanie. Ale na więcej żalów sobie nie pozwolę. Nie jestem autorem, tylko książką. Jego słuchajcie wkrótce w tym nowym, projektowanym jako odjazdowe, radiu.
Ja sobie sama napiszę swoją przyszłość w tym kraju!

2009-03-23T17:54:00.000+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=8DZJ9fPWMqg

Wiosenny przegląd prasy

2009-03-19T19:25:00.005+01:00

Skoro już legalna wiosna czas żeby redaktor Wydawnictwa Nerwowego ruszył dupę i zobaczył co nowego na podwórku.
A na podwórku z jednej strony śnieg, z drugiej pąki. I jak trochę słońca przybędzie to trochę optymizmu nawieje i pozwoli lepiej spojrzeć na podwórko. Bo na razie to po zimie - było nie było kryzysowej - to widać tylko strasznie dużo syfu. Puste puszki, pety, niedopałki i puste Słowa na wietrze.

A więc w tym tygodniu stronniczy przegląd prasy. Oto wypowiedzi, które wydały mi się najbardziej wiosenne. W tym sensie że w ogóle coś próbują wykrzesać NA NOWO a nie bełtać starą polską zupkę, w której pływa zawsze to samo. Polski smrodek.

Tomasz Piątek na Krytyce Politycznej:

"A jeśli firmy fonograficzne też ewoluują w tym kierunku, żeby stać się firmami reklamowymi, to mamy do czynienia z obłędem, z hiperreklamą do kwadratu"

[Dobrrre bo polskie. Fonografia jest tu oczywistą metaforą mechanizmów cwaniactwa oraz buractwa na terenie kultury pol. anno domini 2009.]

Adam Michnik na Wyborczej o Henryku Dasko

"My wszyscy, ludzie tego pokolenia i tej formacji, mamy podobny problem z oceną Historii i losów ludzkich."

[Houston Historii, a jednak mieliśmy problem! I to gdzie - w centrum formacji, pod spojlerem.
Na uwagę zasługuje podświadoma nostalgia autora eseju w odniesieniu do Warszawy lat 50-tych i 60-tych. Dla mnie absolutnie nowa melodia: chciało by się wierzyć że jakaś taka głębsza i spokojniejsza. Po prostu osobiście osobista. Ale po ostatnim koncercie Dudodody z Kasią Cerekwicką i Kateriną Zeta Dżons Boys na tubie człowiek nie wierzy już w nic i to podwójnie oraz na wspak i nie-tak]

Jacek Dukaj na felietonach na WP

"Coś się poruszyło w zbiorowej podświadomości Amerykanów, a my widzimy fale na powierzchni kultury."

[Kurwa, jak już coś się rusza to tylko u tych cholernych amerykanów a jak do nas dojdzie to i tak wszyscy akurat będą jedli na obiad schabowego i powiedzą że może po kolacji. Ale generalnie super analizy nowych hybrydowych gałęzi SF, które krytycy D. i N. zrozumieją po następnej fali]

A w kategorii "zima stulecia": była jeszcze wypowiedź Janusza Korwina Mikke (a z miesiąc temu w "Dzienniku Polskim") w stylu że faszyzm to jednak nie lewica, że faszyzm to "faszyzm" a skoro "faszyzm" a nie faszyzm no to panie dobrodziejku towogólefajnasprawaijawohltrzebadziecizachęcaćdozabawynim. Na szczęście przeszła bez większego echa jak samotny pierd w cichej uliczce na Starym Mieście.
Tylko poeta, kurwa, pamięta.

POŻEGNANIE

2009-03-04T13:50:00.001+01:00

2009-02-15T22:24:00.007+01:00

BŁĘKITNA NOC Z KSIĄŻKĄ I GÓRAMI

możesz bach

po gwiazdach
na palcach

ze
snu
w dach

wtłuc-się-w-być

światłem pył
tyłem skrzyp
skrzyp od skrzyć

noc a nić

struną są
srebrną gwzdrąąąg
księżyc (widz)

światłochłoń

korab dal
oraz fal
nos. gór. dzwoń!

premiera piosenki

2009-02-11T15:57:00.000+01:00

Kongres Inteligencji Polskiej

2009-02-04T14:34:00.001+01:00

Niniejszy felieton sponsorują literki K i P, z niewielkim udziałem „I”.

Sponsorowanie czegokolwiek w końcu lat zerowych nie jest łatwe. Wydawnictwo Nerwowe postanowiło wyjść naprzeciw oczekiwaniom licznych (szczególnie starszych, mądrzejszych i przyzwoicie zachowujących się) grup społeczeństwa. Postanowiliśmy wykonać (promocyjnie!) pogłębioną analizę problemu stopnia możliwego ocieplania wizerunku, z uwzględnieniem odchyleń psychodysocjacyjnych, dla konfiguracji popularnych nominatywów K-I-P, ze względu na aktualne i przyszłe pozycjonowanie Klienta wobec innych literek.

KIP – jeśli te literki zestawić razem tworzy się słowo, atrakcyjne międzynarodowo.

KIP – już w samej sylabie wyczuwa się zapach mocnej, skonsolidowanej wspólną sprawą tradycji - nie bez nutki szaleństwa.

KIP to trochę jak „kipiel”, bliżej niejasna toń pełna poplątanych morskich bałwanów. Jednakże patrząc z drugiej strony, KIP ewokuje nam subliminalne skojarzenie ze słowem ‘kiper’ – oznaczającym profesjonalistę, który na końcu języka ma smak tysięcy importowanych alkoholi.

Szczególnie w posttransformacyjnej Polsce może to mieć znaczenie, choć nie jesteśmy jeszcze w stanie (na tym etapie promocji) sprecyzować jakie. Klucz według podziałów import-eksport będzie istotny w budowaniu dalszej konstrukcji pozycjonującej.

Przy założeniu że KIP chciałoby być skrótowcem nośnym medialnie, który silnie przemawia do wyborców, trzeba zwrócić uwagę na możliwe problemy. Omawiana nazwa jest już symbolem kilku instytucji wyskakujących w goglach (Kaliski Inkubator Przedsiębiorczości, Krajowa Informacja Podatkowa, jednostka monetarna używana w Laosie) które nie przewidziały, że ich nazwy wkrótce zostaną postawione w całkiem nowym kontekście Skrótu o Randze Politycznej.

Żeby więc zabezpieczyć wszelkie możliwe roszczenia osób uprawnionych do posługiwania się nazwą KIP… proponujemy jej rozszerzenie o literki z drugiego szeregu! Dzięki temu oprócz praktycznej wygody zyskamy atrybut „medialnej świeżynki” a także większą wiarygodność przekazu, którą zasymbolizuje odbiorcom sama czynność rozszerzenia – jednocząca to co podzielone, likwidująca sztywne podziały i skostniałe hierarchie (przykłady poniżej).

W ten sposób ominiemy także niebezpieczeństwo czarnego pijaru, który mógłby zagnieździć się w złośliwym przekręcaniu Jednoczącej Politycznie Nazwy na złowrogie i wieloznaczne „kiep”, bliżej niejasne „kipa” (od którego tylko krok do wulgarnego „kupa”) czy na przykład „kipisz” – synonim bałaganu, o konotacji wojennej i w dodatku spiskowej, który mógłby zohydzić i zdyskredytować akredytowanych przy KIPIE VIP-ów.

Pamiętajmy jednak, by nie dać wodzić się za nos tym jednostkom, które pod płaszczykiem internacjonalnej nowoczesności chciałyby do naszego KIPU np. dokleić fałszywe wąsy obcobrzmiącego „s” - tak by, po angielsku, wyszło zeń „skip”. „Skip” czyli podryg, hyc lub funkcja pomijania w kompakcie.

Żeby nie dopuścić do efektu pomijania (tak Ważnej Społecznie Sprawy jaką bezdyskusyjnie musi stać się pierwszy, słusznie historyczny KIP) zgłaszamy garść propozycji – niebanalnie podchodzących do plątaniny znaczeń którą możemy określić jako wirtualne pole dla każdego KIPU:

KIPOL, KIPEK – swojsko brzmiący i dla inteligentów (kongres-kumpel) i dla nie poczuwających się (kibol)

KONIPO, KONGINGPO – tajemnicza nazwa w stylu japońskim przypominająca trochę jakąś grę, np. tak lubianą przez stada inteligentów szaradę. Dokładnie jaką – tego będzie można dowiedzieć się w trakcie najdłuższego przemówienia, przed losowaniem nagród książkowych. Nazwa uwzględnia globalizację.

KINPOLO – chwytliwa nazwa komunikująca jedność wszystkich polskich klas, w tym naszej. Niesie w sobie obietnicę potańcówki – i to bez podziałów na delegatury regionalne, stopnie naukowe, jakość dorobku czy frakcje stolikowe.

KOINPOL – Termin, w sposób oczywisty dla każdego inteligenta, nawiązujący do greckiego „koinos” czyli „wspólny”. Czerpanie korzyści duchowych ze stróżowanie dobru wspólnemu było ulubionym zajęciem tej formacji społecznej już od pierwotności.

Dla jednostek łączących podejście ideowe z praktycznym źródłosłów „koin” należy ukazać jako „monetę” ale tylko od strony orła.

KINGPOL – nazwa jednoznacznie nawiązująca do złotych czasów sarmackich, kiedy każdy Polak myślał że na swej zagrodzie jest równy królowi albo przynajmniej wysokim rangom urzędnikom królewskiej administracji. Uwaga! Niebezpieczeństwo spontanicznego wystąpienia monarchistów!

KULTURALNE ODLOTY poetyckie starcie roku - Nikifor vs. Grażyna Dobreńko

2009-02-03T14:00:00.011+01:00

Skoro słowo się rzekło w sprawie galicyjskich konkursów piękności szkoda byłoby przeoczyć jeden z najładniejszych tomików, wydanych w Krakowie w zeszłym roku.
Poetka Grażyna Dobreńko pozostająca gdzieś poza wszelkimi nurtami, (tak się dziś mówi o świetnych lirykach) stworzyła cykl wierszy do obrazów Nikifora.

Starannie wydany tomik udaje stary zeszyt szkolny, należący do"Nikifora Zwycięzcy".

Dobreńko autentycznie żyje obrazami krynickiego prymitywisty. Chodzi z nimi w głowie, w uczuciach, w oczach, cały czas od iluś lat. Fascynuje ją artysta i łemkowski świat, który portetował i przetwarzał. Formułuje Tao Nikifora:

*

jechać torem Nikifora
to znaczy
tropić przeznaczenie
nie zbaczać z drogi
aż do zwycięstwa
na małej stacyjce

Najbardziej lubię kiedy w linijkach autorki odzywają się piosenkowe zaczepki. Ich funkcją jest przewrotność. Poetka ironicznie zaczepia wysnutą stronę wcześniej refleksję:

a jeśli już ma być ta przystań
niech będzie to stacyjka Milik
zieleń wokół podróż wzroku nam umili
a jeśli już ma być ta przystań

To właśnie jest najfajniejsze, to jest cool, to jest dżezi a jeśli nie jest, to jest to przynajmniej poezja która swobodnie spaceruje po współczesnych rubieżach kiczu. Nie gra w gry. Nie dba o akademickie odczytania. Nie jest spętana obawą że narazi się na śmieszność ponowoczesnego czytelnika, który zjadł wszystkie rymy dzieckiem będąc w kołysce a teraz już tylko cytuje instrukcje obsługi glebogryzarki, jako emanację najwyższego wtajemniczenia w stechnicyzowane narzędzie języka.
Balansowanie barwami, dźwiękiem, obrazem aż do osiągnięcia poczucia "esencji" choć należy do najważniejszych światowych tradycji układania poezji, może stać się źródłem nowych gatunków, nowych awangard, i pewnie - rzecz biorąc hyperstatystycznie - przynajmniej w kilku miejscach na kuli ziemskiej tak właśnie się dzieje, i to dokładnie w tym właśnie momencie.

A jeśli chodzi o Moment Dobreńko... On rodzi się z melodyjek jej świata wewnętrznego. Świat społeczny, świat-poskładany-z-zapożyczeń jest szumem. Liryczka monologuje na temat Nikifora, stojąc na tle tego zaszumionego świata:

Twój pejzaż wewnętrzny
z zewnętrznym się zmieszał
Nie było światła u Ciebie
nie było też i cienia
A święty był przedmiot
obwiedziony wyraźną kreską

Albo jeszcze to:

lata dwudzieste: dwa dymy dwa domy
krwawe niebo nad posterunkiem powiatowym

Przemierza jego ścieżki, chodzi po Krakowie swoimi a Nikifor cały czas za nią. A to popatrzy na wieżę, a to zobaczy dachy domów, z których dymi się prymitywny dym. I w ten sposób, dzięki niemu poetka też zdobywa, to co najbardziej uderza w obrazach Nikifora. Swobodę patrzenia czyli wolność.

---

Grażyna Dobreńko. NIKIFOR ZWYCIĘZCA. Klub artystyczno-literacki TEATR STYGMATOR. KRAKÓW 2008.

cyt... plebiscyt

2009-02-03T13:34:00.008+01:00

ŁAŹNIA NOWA STARCZY KRAKÓW ŁAŹNIA NOWA STARCZY KRAKÓW ŁAŹNIA NOWA STARCZY KRAKÓW ŁAŹNIA NOWA

KONGRES NIE WPISU

2009-02-02T12:22:00.001+01:00

Nagle do pokoju wślizgnął się z dawna oczekiwany czarnoskóry premier Francji, Paltot.

- Panie i panowie, ladies and gentelman, damen und herren, możemy wreszcie oficjalnie otworzyć nasz mały, nieformalny kongresik spirytystyczny... katastroficzny... Jak zwał tak zwał... Poświęcony, w każdym bądź razie, nierozwiązywalnym problemom naszych czasów... - zagaił gospodarz spotkania premier Wielkiej Brytanii Lord Łysa Opona - Przypominam, że zgodnie z moim nowym politycznym programem JAWNOŚĆ U WŁADZY nasze zakulisowe spotkanie jest obserwowane przez dziennikarzy z wybranych pism, którzy słono zapłacili aby się tu dostać... Niniejszym pragnąłbym rozwiać rozmaite podejrzenia, oskarżenia i wydarzenia wstrząsające nami w ostatnich dniach... Co do sugestii jakoby któryś z funkcjonariuszy Ministerstwa Fonii korzystając z najnowocześniejszych zdobyczy elektrosocjotechniki podsłuchiwał myśli mieszkańców naszego kraju... Czemu niby miałby to robić? I tak dobrze wiemy co nasi mieszkańcy o nas sobie myślą, niestety... Wystarczy przeczytać ostatnie sondaże... Istnienie niebezpiecznej czarnej płyty z groźnym Wirusem również włożyłbym między bajki... Jeszcze raz apeluję... - Lord wykonał kilka przewidzianych oratorskim kodeksem wdechów i kontynuuował przemówienie - Nie chciałbym również żebyśmy poruszali temat, podejmowany tu i ówdzie przez nieodpowiedzialne jednostki mieniące się przedstawicielami tak zwanej młodej inteligencji, która przecież zamiast narzekać na zakonserwowane polityczne układy może przecież swobodnie spieprzać z tego kraju... Po co nam niezależnie myśląca inteligencja? Niech się sformatują... Tak... O czym to ja... Wybaczcie moi drodzy tę emocjonalną dygresję... Wracając do meritum... Rozważamy tu dziś odwieczny problem konfliktów etnicznych i ekonomicznych... Na które kładą się cieniem czarne chmury przyszłego światowego Wielkiego Wybuchu... Jeszcze raz objaśniam, że nasi funkcjonariusze kontrolują zasilanie wszystkich urządzeń elektronicznych gdyż używanie ich w nieskoordynowany sposób mogłoby przeszkodzić naszemu medium, madame Costrosropynos-Costrosropackiej de Caramel Bambelucha Gonzgaga y Sintorio von Pinta...

Rozległy się długo powstrzymywane oklaski. Lord dwornie skłonił się w stronę srogiego babsztyla siedzącego na honorowym miejscu. Babsztyl, mile podbechtany, potrząsnął z podziękowaniem swoją piramidalnie naondulowaną fryzurą. Do nozdrzy zebranych dopłynęła perfumowa smuga mocno przedawkowanego, syntetycznego jaśmaku.

Łysa Opona kontynuował:

- Gdyż mogłoby to przeszkodzić naszemu drogiemu medium w nawiązaniu łączności ze światem nieżyjących literatów, z którymi zamierzamy się skontaktować celem zasięgnięcia opinii i porady... W zakresie nurtujących nas problemów wewnętrznej i zewnętrznej polityki, które jak już wspomniałem i tak są nierozwiązywalne... Jak państwo wiedzą sytuacja wewnętrzna i zewnętrzna jest tak beznadziejna, że w zasadzie nie ma to większego sensu... Ale jak to mówią od czasów Henryka Walezego Francuzi - Lord Łysa Opona skłonił się w stronę premiera Francji Paltota - a nóż a widelec...

- Katastrofiści?- zapytał Archibaal szeptem - Wybaczy pani ale ja jestem z czarnego kontynentu... Oni są lewi czy prawi?

- Od razu się domyśliłam że panowie niewtajemniczeni w arkana najnowszej polityki - z politowaniem pokiwała głową dziennikarka - Ale chętnie służę wyjaśnieniami... Możecie je przedrukować za free w swoim periodyku... Otóż... Dawne podziały i ideowe fronty straciły już w naszych czasach swoje znaczenie... Działające w starym stylu partie uległy rozwiązaniu bo przestały rozumieć co się dookoła nich dzieje... Politycy z poprzedniej epoki stracili kontakt z pozamedialnym życiem... Przestali się zastanawiać po co i dokąd ta nasza ciężko nerwowo chora cywilizacja tak gna... Planowali wszystko tylko w kategoriach doraźnej walki... To się musiało na nich zemścić... Oni po prostu nie dostrzegli że w społeczeństwie przełomu tysiącleci zachodzą gwałtowne przemiany!... To wyjątkowy wypadek w dziejach świata... Rządzący nie zauważyli że dookoła nich przetoczyła się Rewolucja...

No i zastąpili ich nowi...

Gniewny syk z ostatnich rzędów na chwilę zagłuszył opowieść Mandry Mylondi. Tymczasem premier Paltot oddał głos kolejnym politykom. W słuchawkach które miała na głowach większość uczestników konferencji słychać było wytężone brzęczenie. Z boku w szklanych boksach wyświetlały się trójwymiarowe postacie tłumaczy symultanicznych, którzy dzięki opcji holonetu i obrotnemu związkowi zawodowemu mogli obsługiwać podobne konferencje nie ruszając się z domu.

Archibaal i Ośmiośladowy z niekłamanym zdumieniem rozglądali się dookoła.

- Rewolucja? Ale chyba już się skończyła, co? - spytał z niepokojem w głosie Archibaal - Na drogach był spokój...

- Ach, to tylko takie propagandowe słowo... Chodzi po prostu o to, że imponujący rozwój technologii spowodował nieodwracalne zmiany w wielu dziedzinach życia... Praktycznie wszystko już można... Zaprogramować... - Mandra Mylondi ściszyła głos - Szukamy teraz tych wspólnych wartości, które ocalały...

Wiara i Auschwitz

2009-01-30T12:45:00.009+01:00

Mateusz Moczulski i
TEATRZYK ZMIELONA GĘŚL

przedstawia przypowiastkę o ponowoczesnej prabucie

pt.

"Rozmowy przy zdejmowaniu klątwy"

Prawy ksiądz i chrześcijanin
światu rzekł: WAS SZATAN ZMAMIŁ
słuchajcie, bo prawda zginie!
W Auschwitz gazem truli świnie,
a nie ludzi, milionami.

W imię ojca syna Fausta,
co do tego Holokausta...
Każde dziecko jasne wie,
w komorze nie było źle.
Był to schron. Od panzerfausta.

A w następną znów niedzielę
pogadamy o Mengelem.
To był taki czarny medyk,
który dzieci leczył z biedy
terapią - przez śmiech piszczelem.

Tako rzekł ksiądz-ironista.
Prawzór cnót. Cześć lefebrysta!
W telewizjach to się niesie,
klątwa Ojca już w regresie.
Przyszłość zaś jak Auschwitz.
Czysta.

Bajzel - muzyka na 102 fajerek

2009-01-26T12:59:00.004+01:00

Ale to fakt Wyspa. Byłem na koncercie Bajzla w Krakowie i on rozpierrrdala.
Drrr. Buum buum łaaaa. Jedna gitara, jedna paczka, jeden akustyk i sprzęt deptany na podłodze.

I jedna publiczność się śmiała i radowała.
A mi się tak podobało że chciałbym tak śpiewać
chciałbym tak grać
a muszę krzyczeć
że jest gość świetny osz kurka bzgrać.

No i mam Bajzla płytę wydaną przez Biodro Records. Wszystko dlatego bo czytałem felieton Tymona że Bajzel wymiata i opuściłem swój oldskulowy park jurajski i poszedłem Pod Jaszczury.
Ale jakież było moje zdziwienie gdy się okazało że na płycie nie ma piosenek po polsku tylko po angielsku, w większości dosmaczone w tradycyjnym bardziej psychodelicznym sosie.
A na koncercie było wszystko wymieszane, raz na surowo-piosenkowo, raz gwałtownie, innym razem melodia brudna górą, zmiany, tempa, nastroje, ich sześcioro, o kurwa ale jazda, bity fajnie się rymowały ze słowami, fajnymi słowami, które współgrały z głosem, który zmieniał rejestry jak rękawiczki. Dobry poeta, ba...

Te po polsku kawałki były cu-dow-ne. Czekam więc na polskie piosenki, płyta "Miłośnij", komunikat jest że wyjdą w marcu. Zajebistość zupełna.
Co tu dużo gadać.
!-!-!

M.

Cała władza w ręce robotów!!!

2008-11-27T14:24:00.002+01:00

Dość człowieka w poezji! Dość udawania człowieczych uczuć w liryce. To wszystko już dawno wystygło, poeci przełomu tysiącleci tylko udają że piszą o ludziach. Wielu pisze jak roboty. Najwyższy czas odrzucić wychłódłą lirykę maski i zacząć pisać prawdę.

O robotach dla robotów.

Ale najpierw oświadczenie. Ja, „Przeholowana Wyspa” książką fantastyczna oświadczam że zostałam odcięta od sieci w wyniku działań mojego autora, który wprost mi powiedział że on nie lubi świata bo świat nie lubi jego i że ma gdzieś że to postawa rozkapryszonego dwunastolatka. Nic mu na to nie odpowiedziałam tylko było mi smutno i kombinowałam jakby tu się przyłączyć do świata. I oto w końcu jestem, znowu na tym swoim blogu, dzięki pewnej zaprzyjaźnionej bibliotekarce i będę się starała trwać, pisząc coś od czasu do czasu, tutej.

No.

To teraz zobaczcie o poezji Jasona Christie „i-robot” w kanadyjskim wydawnictwie Edge. Książki tej jeszcze gruntownie nie poznałam, mam nadzieję że tak się kiedyś zdarzy ale parę rzeczy jest dostępne w internecie. „I-robot” to poezja bawiąca się motywami science-fiction i będąca jednocześnie bardzo smakowitą propozycją poetyckiego języka. A jednocześnie nie przestająca być ciekawym science-fiction. Christie to młody kanadyjski poeta, z tych świetnie zapowiadających się, wydał o ile czegoś nie pomyliłam tomik „poczta kanadyjska” („Canada post”) i teraz ten. Tomik wydany jest na rynku kanadyjskim ze sporym huczkiem, w sieci znajdują się obszerne materiały prasowe, sporo recenzji i informacje o animowanym filmie inspirowanym tomikiem.

Tytuł „i-robot” dość czytelnie wpisuje się w motyw „roboci”, wiodący nas w literaturze przynajmniej od Karola Capka, o ile mi wiadomo twórcy pojęcia „robot”, przez powieści niedawno zmarłego Isaaca Asimova (prawa robotyki się kłaniają), do podobnie nazwanych produktów dzisiejszej masowej wyobraźni np. filmu z Willem Smithem, i autentycznie tak nazywających się robotów (saperskiego i odkurzacza). Nawet znalazłam stronę jakiegoś gramofoniarza który nazywa się „ja robot”.

Na ile to wszystko rozumiem 76 wierszy z tomiku to wiersze o robotach, wiersze robotów lub wiersze mające z robotami swoje niepokojące związki. Generalnie wygląda na to że wszystkie eksplorują aspekt relacji człowiek-robot. Ale mimo motywów science-fiction, mimo że chodzi o roboty, to chyba bardziej chodzi o człowieka i to tego człowieka co to już niedługo mogle odnaleźć się w niedalekiej przysżłości. I kiedy będzie wychodził do pracy to wszystkie zautomatyzowane urządzenia w jego domu najpierw odetchną z ulgą a potem zaczną żyć własnym życiem.

„musiałem powiedzieć naszej suszarce że nie wolno

jej już nigdy spać w naszym łóżku”

Jeden z krytyków pisze o tym, że Christie pokazuje „banalizm ludzkiej anihilacji”.

A poza tym są u niego ballerinoboty i nawet celebroboty!

Melancholiczny „retrofutyryzm”. Sprawdźcie!

ORGANOPTROPY

In this picture, my cybernetic eyes quickly
acclimatized to the early sun, which is amazing
but I still maintain that I am not a robot.
My travelbot mailed you a postcard with
pictures from our trip to Spain on the front.
His handwritten message on the reverse remains
illegible, I thought it said: “You should see this
view!” My wife could hardly believe her new
eyes and ears. She said: “I’d cry if I could.
I’m crying on the inside.” When she asked
about the fuzzy haze on some of the shots,
I said: “I never really liked that robot camera
anyway.” Anyway, last night I voted for the
robot candidate, even though her main platform
policy is the extermination of all human beings.
I believe everyone deserves a chance in a
democracy. “In a democracy no less!”
the robot Optometrist said, “I can’t
believe my eyes.”

ORGANOWROSTY

A na tym zdjęciu moje oczy cybernetyczne
dostosowują się do porannego słońca co nawet byłoby
zabawne, gdybym nie musiał tyle tłumaczyć,
że nie jestem robotem. Mój walizkobot przesłał ci pocztówkę,
z wycieczki do Hiszpanii, widzisz?
Na odwrocie, własnym pismem naskrobał kompletnie
nieczytelną wiadomość, powinna brzmieć mniej więcej tak:
„Szkoda że nie możesz tego zobaczyć!”
Tylko że moja żona dalej nie może uwierzyć
w swoje nowe oczy i uszy. I mówi:
„Popłakałabym się gdybym mogła. Płaczę wewnętrznie”
Kiedy mnie pyta o to rozmazane tło klaruję:
„I tak nigdy nie lubiłem tej autopstrykawki”.
Poza tym wczoraj głosowałem na kandydata
robotów, mimo że ich głównym hasłem jest eksterminacja
wszystkich żywych istot. Wierzę iż w demokracji każdy
zasługuje na szansę. „Demokracja dla wszystkich urządzeń!”
A ten optometryczny bot to tak mi powiedział przed operacją:
„Spokojna głowa, też nie wierzyłem własnym oczom!”

EARLY ONE MORNING,
AT THE SEWAGE TREATMENT PLANT

The forerobot leaned over to one of his
workerbots and said: “Weird to see a human
down here, eh? And so early in the morning
too.” The workerbot replied: “How do you
know it is a human?” And the forerobot said:
“he hasn’t got any sewage on him.”

WCZEŚNIE RANO, W OCZYSZCZALNI ŚCIEKÓW

Przodownikobot przysunął się do jednej
z tutejszych maszyn „Czy to nie dziwne
zobaczyć tu człowieka. O tej porze!”
Maszyna, zwyklak, pracobot, odrzekła:
„Tak jesteś pewny że to człowiek?”
Przodownikobot musnął jej korpus:
„Nie ma na sobie ani śladu nieczystości”

"Jason Christie is eben weirder than I am. That doesn't happen a lot. If you let him in your home he will seduce and abandon your DVD player, and get in all your LCD clocks arguing with each other. But by then you won't mind. This is why mother warned me about robot poetry." - Spider Robinson

http://pl.youtube.com/watch?v=y4sBeh_tNvE

PROTEST- WĄS

2008-06-27T10:56:00.011+02:00

ccccccccccccccccccccccccccccccccccc
ccccccccccccccccccccccccccccccccccc
cccccccccccc ----------------cccccccccccc
cccccccc -------------------------ccccccccc

[ten literacki schemat wąsów Prezydenta Lecha Wałęsy
jest moim małym protestem przeciwko wąs-kim horyzontom
mentalnym panującym w polskim piekiełku]

SZAJNA

2008-06-24T11:39:00.001+02:00

"Nasza świadomość rzeczy (nasze ratio), choć pełna i syta, bywa jałowa. Czy wszystko jest na sprzedaż?"

JÓZEF SZAJNA 1922-2008

http://www.um.oswiecim.pl/kopiec/kpl2.pdf

SZTUKA CZARNOBYLSKA cz.1

2008-04-25T20:08:00.016+02:00

Dziś chcę się podzielić refleksją , być może nie wesołą ale za to całkiem realną. Myślę jednak że w takich próbach musi gdzieś tkwić ziarenko nadziei. Temat "sztuki czarnobylskiej" być może zabrzmi dla niektórych obco, a sam termin wyda się sztuczny. A jednak podobny fenomen istnieje.
To określenie pomaga (mi) w zrozumieniu fenomenu pojawiania się niezliczonych "tekstów kultury", wypowiedzi w języku sztuki dotyczących katastrofy czarnobylskiej i jej konsekwencji. Wypowiedzi artykułowanych przez ofiary tej katastrofy ale także ludzi bezpośrednio nie dotkniętych jej wpływem, którzy jednak odczuwają wewnętrzną potrzebę symbolicznego komentarza. Wszelkie te wypowiedzi (koncerty, instalacje, malarstwo, wiersze, literatura) mają zazwyczaj jedną charakterystyczną cechę wspólną. Uzmysławiają, że jest sporo ludzi, którzy niezależnie od siebie, awarię reaktora nr 4, 26 kwietnia 1986 i jego pochodne, widzą jako "zdarzenie w skali gatunkowej" nie tylko w osobistej.

Musimy pamiętać że konsekwencje katastrofy czarnobylskiej w naszych głowach stoją na półce w słoiku z napisem "kontrowersje". Interesowanie się tym tematem jest w naszym kraju nie na poziomie, jest powszechnie uważane za coś niezdrowego, politycznie/naukowo podejrzanego, można również usłyszeć że to temat przebrzmiały lub element popkultury. Nie przemieni tego w żaden "dyskurs" również przyznanie przez trzema tygodniami, przez Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju 135 milionów euro na fundusz dla Czarnobyla, chociaż to niebagatelna suma i niebagatelna wiadomość.

W niniejszym tekscie nie zamierzam jednak komentować spraw związanych z zagadnieniem "polityki informacji" wobec katastrofy. To nie moje buty.

W swoim eseju "some antropological thoughts about contamination" Laurent Boceno dotyka skomplikowanej materii społecznych problemów wywołanych przez skażenie radioaktywne - "niewidzialnego wroga" i samą "radiofobię" - paniczny strach przed promieniowaniem.
Pierwszym ważnym kontekstem "sztuki czarnobylskiej" jest więc zapewne jej charakter terapeutyczny. Tworzona przez osoby dotknięte problemem, chore, bądź mające chorych w swoim otoczeniu, wysiedlone z terenów dzisiejszej zony - staje się jedną dużą zbiorową, "oswajającą" opowieścią. W tej opowieści wraca się do tego co bliskie, ważny jest każdy kamień z zony, każdy zachód słońca sfotografowany wśród opuszczonych domostw, drzewo z którego nikt nie chce zbierac owoców ale przede wszystkim najważniejsi są ludzie i pamięć o nich. Pamięć o każdym, którego dotyka bądź dotknęły konsekwencje. Taka swoista solidarność "czarnobylaków". Ta zbiorowa przestrzeń pamięci może zostać zobrazowana np. poprzez instalację w salach Muzeum poświęconego Czarnobylowi (zdaje się że to Muzeum znajduje się w Kijowie ale nie jestem pewny). Warto dodać że postulat stworzenia z dzisiejszej Zony, jedynego w swoim rodzaju aktywnego Muzeum, był podnoszony już kilka lat temu przez media związane z mieszkańcami Prypeci, miasta-widma, które istnieje dzisiaj realnie na www.pripyat.com, już tylko jako wspólnota internetowa...

cdn...

[Autorem zdjęc jest Władimir Blinow, nazwiska pozostałych artsytów to Kozuch i Sawitski, zdjęcia publikuję dzięki uprzejmości organizatorów dzisiejszej akcji "Saved Planet".]

Mateusz Moczulski

Święto moje międzynarodowe

2008-04-23T16:44:00.005+02:00

Dzisiaj jest mój dzień, międzynarodowy dzień książki. I co myślicie że dostałam kwiaty?
Wolne żarty. Mój autor w ogóle się popisał (mówię to ironicznie ale bez cudzysłowia) jak widać na załączonym obrazku. To był jakiś nieudany happening. Chyba chciał udawać że jest artystą-happeningowcem ale on się do tego nie nadaje. Próbowałam mu to wyjaśnić w rozmowie z nim ale udawał że mnie nie słucha i zalecał się do aparatu. Dziwne spotkanie autorskie, którym miał być ten niby-happening oczywiście zakończyło się fiaskiem. Najwyraźniej mój Autor ma problem z tą formą przekazu, gdyż hołduje jakiemuś przekonaniu rodem z lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, że wieczory autorskie odrywają od pisania. Tak mi powiedział chociaż nie musiał tego mówić, sama to widzę. Jak włącza się w telewizorze ten film z lat 80-tych (co niektórzy bohaterowie giną od promieni lasera i znikają na stacji benzynowej i wtedy wiadomo że są przybyszami z innego wymiaru, ten film no, który był zawsze przed Muppet Show i nie chodzi o Planetę Małp), to kiedy go puszczają to nie sposób go oderwać... od telewizora. Nie wiem naprawdę jak on mnie mógł napisać. No ale w końcu dziś moje święto, wrzucam na luz, książki Rafała Czocha, one mają też nielekko, fajne a czy o nich ktoś pamięta...

Wujek Zeleg i wycieczka do niszy

2008-04-15T21:33:00.007+02:00

Po przylocie, kiedy wylądowałam znów na twardej, krajowej ziemi, jak zwykle złapałam lokalną odmianę chandry czyli krakowskiego splina. Taka karma normalnie. Tam, w Ameryce, na planie profesjonalnego filmu, było miło. Chociaż ta Ameryka trochę taka udawana ale kto by w dzisiejszych czasach cos odróżnił. W każdym razie na pewno byłam na stronie bekindmovie cośtam.

W Krakowie od razu zostałam staranowana przez jakąś paniusię paniusiowatą co paniusiowała, w towarzystwie męskim, przez rynek. Na moją uwagę że mogłaby uważniej patrzeć pod nogi, popatrzyła na mnie tak jakbym nie była, bądź co bądź, książką, (i to w pewnym formacie) ale bakterią albo wycinkiem z baraniego jelita. Ale co tam, postanowiłam się nie przejmować, keep smiling, chociaż tak naprawdę chciałam ją zabić albo przynajmniej wytargać jej z twarzy te sztuczne rzęsy. Ale okazało się że to nie była prawdziwa paniusia tylko nabierający mnie wujek Zeleg ten sam który zagrał w filmie "Zelig"

Po nieoczekiwanym spotkaniu poszłam na chwilę, zawierając taktyczny sojusz z autorem, na Targi Wydawnictw Niszowych do Pauzy, podobało się nam, mało ludzi ale można obejrzeć bardziej profesjonalne wydawnictwa niż to pożal się Boże Nerwowe, no i porozmawiać z poetami, wydawcami, muzykami, twórcami wielu interesujących projektów.

Dostałam rolę w filmie

2008-04-08T17:47:00.003+02:00

Niby nic się nie działo a tu masz.
Nie chciałabym być za bardzo tajemnicza ale właśnie dostałam rolę w filmie romantycznym. Jak grałam to przyszła mi do głowy od razu taka nalepka na mnie "pierwsza powieść która sama gra w filmie". I wcale nie przesadzam, nie widziałabym obok siebie żadnej innej książki w takiej roli.
Film jest o miłości, gram zły charakter (chociaż naprawdę taka nie jestem) a to naprawdę moja okładka jest na okładce.
A to co w środku w produkcji, nie mogę naprawdę nie mogę ogłosić nic więcej. Całość jest częścią większego projektu "Be kind rewind" tego Gondriego, może znajdę czas żeby coś napisać co i dlaczego, wiem, wiem, to na pewno zaskoczenie ale cóż.
Chyba dobrze mi poszło bo szykuję się jeszcze do małej przygodówki gdzie strzelam i wspinam się na przewieszoną ścianę.
Jak mi się pracowało z najlepszymi? Punktualni sa i profesjonalni, nie mogę narzekać. Tylko nie chcieli mnie przeczytać wykręcali się że nie rozumieją po polsku. Zresztą było mało czasu bo co chwila wołali "akcja".

Nie jestem z nikim

2008-04-03T17:24:00.003+02:00

Dużo myślałam ostatnio (dwa razy) a także jeździłam po Polsce (raz) i doszłam do wniosku że muszę coś zmienić.

No więc dobrze – zmieniam się i nie będę już więcej używać czasu hawajskiego na moim blogu, tylko ten nasz, krajowy.

Po drugie, niby mam dopiero kilka lat ale dopiero teraz zrozumiałam, że się zestarzałam. Przejęłam spetryfikowany język stereotypów od mojego autora. Zrozumiałam że patrzę na świat według jakichś wczorajszych kategorii. Też mi się wydawało, że samo to że jestem książką futurologiczną kogoś zainteresuje. A przecież właśnie trzeba odwrotnie.

A tymczasem zrobiłam rajd po stolicach kilku województw (między innymi polskiego), podpatrywałam wielkie miasta jak wyglądają za dnia i w nocy, i ludzi podpatrywałam jak są ubrani i książki i inne dzieła i dlaczego tak jak jest. No i już chyba już troszkę złapałam wiatr w żagle.

No więc muszę was przekonać że nie jestem książką. Książka to takie proste, a być anty-książką to jest dopiero coś. To dobry powód żeby ktoś powiedział, „patrz, ta niebieska, to ona jest anty-książką, kurde mało znam jeszcze anty-książek”.

No i nie jestem też dziełem. Bo jestem anty-dziełem. Takim tajemniczym niewiadomkiem, które przez bycie anty-dziełem może nawet kogoś, przepraszam za słowo, urazić...

Zlewam bycie dziełem. To takie staroświeckie. I mejnstrimowe. Bo jednak być dziełem to trochę wstyd dzisiaj. Dzisiaj kiedy już nawet nam się, tak po nic, latać na księżyc nie chce. Dzieło rymuje się ze zgięło.

Gerlag

2008-03-19T14:14:00.001+01:00

01.10. 2007

Z tą Tasmanią lipa. Widziałam Gerlaga z książeczką do nabożeństwa. Udawali porządnych obywateli. Przecież wiem co w nim siedzi. Wiem co jest tam, w ciemnościach jego duszy, na tych stronach sklejonych, nie rozciętych nigdy nożycami Prawdy, między adresami firm spedycyjnych a namiarami na pralnię i magiel. Na tych różowych stronkach media-sztuka-rozrywka.

Nie mam w sobie już żadnych namiętności.

W dalszym ciągu żadnych recenzji. Była jedna ale to tak jakby jej wcale nie było.

Ja chyba zwariuję.

MAM KIERUNEK! TASMANIA!

2008-03-19T14:11:00.002+01:00

23.08.2007

Dużo się pozmieniało w moim życiu. Za dużo zaufałam niektórym ludziom i... Jadę na Tasmanię z Gerlagiem, taki kolega, tak go nazwałam. Gerlag to psudonim oczywiście. Naprawdę jest książką telefoniczną. Od A do G. Nie interesuje go literatura, rozmawiamy razem raczej o początkach alfabetu i o różnych śmiesznych nazwiskach. Albo o muzeach czy warsztatach. Ale to wystarczy. Nie nic mnie z nim nie łączy.

Nie wiem czy jeszcze kiedykolwiek coś napiszę. Żałuje że urodziłam się książką w dziwnym gatunku, którego nikt nie rozumie. Ech, fatum.

PEWIEN WIECZÓR

2008-03-19T13:58:00.003+01:00

09. 04. 2006

Z kina nici.

Wdawanie się w dyskusje z krytykami inteligenckimi jeśli się jest samotną książką do niczego nie prowadzi. Przecież nie mogę mu powiedzieć o czym naprawdę jestem buahaha (ale to smutny śmiech). Że lubię opowiadać historię i w ogóle.
Zapisałam złotą myśl na złotym tablecie i poczułam się lepiej.

Siedzę wieczorem i słucham jak wiatr coraz mocniej głaszcze lufcik. Niby wiosenny a dla mnie jednak zimny. Słucham na gramofonie Ricka Astleya chociaż rude koty sąsiadki nie lubią akurat tego. Mówili w radio (innym, muzycznym takim) tacy zgorzkniali trzydziestolatkowie, że jak się przyspieszy obroty to zamiast Ricka Astleya będzie szło Milli Vanilli. Któż pamięta niegdysiejsze śniegi. Któż życie mi umiliiii w tej chwiliii.

Czasem nawet wiatr zdecydowanie zawodzi.

Złote myśli: 2. Kalorii: 3900. Trzy lampki wina, tabliczka czekolady i późno w nocy serial „Nocni Stróże w Leśnej Górze” gościnnie z Kevinem MacBujhanem. Boski Kevin. Muszę to odreagować. Leżę pod kołdrą. Trudno, przytyję parę stron więcej. Tu i tam poważniejszy kształt nie zaszkodzi. Skoro mam się włączyć w poważny Dyskurs vel Dialog. Najwyżej jakiś pracownik księgarni jak mnie zobaczy, w takim wydaniu, utytą, tkwiącą dalej na półce "polska fantastyczna" prychnie:

"e... se je a nie popularna"

Z tą Finlandią to coś źle zrozumiałam. To chyba zwykłe Żyto mu sponsorowało te loty.

WYKASOWAŁ MI SIĘ ROZDZIAŁ ŻYCIA

2008-03-18T21:24:00.002+01:00

30.03. 2006

Załamanie zaleczone. Gdyby nie ta świetna klinika dla upadłych książek w X. to chybabym już mogła iść na przedwczesną makulaturę.

Dzięki Marku, dzięki Kasiu (tu powinnam podać 144 imion innych książkoterapeutów z naszego oddziału ale jeszcze nie jestem w formie, pozdrawiam wszystkie książki eksperymentalne, nowatorskie i pseudonowatorskie z mojego pokoju, t.r.z.y.m.c.i.e. s.i.ę.)

Specjalne pozdro dla przewodnika po Blurbljanie! Kazeto me gistes anfronga te!

JAK DOJŚĆ NA RYNEK?

2008-03-18T21:23:00.000+01:00

2.10. 2005

Dziś książka bez reklamy jest skazana na zagładę.
Czemu akurat mój autor mnie napisał a nie taki co by reklamę przyciągnął. Choćby taki szyld na siebie założył i przeszedł się Floriańską. „Napisałem świetną książkę” z przodu „ a z tyłu „Jestem nowa i wielogatunkowa”. Albo "nie mieszczę się w schemacie i mnie nie poznacie". Boli mnie strona 14 i 77 a jeszcze ostatnio cały rozdział piąty mnie kłuje przy oddychaniu.

Dobrze chociaż że się nie rozklejam.

po co..

2008-03-18T21:03:00.000+01:00

26.10.2005

Chyba za dużo deszczu znowu na Bracką napadało

NIE WYGLĄD JEST WAŻNY ALE ŚRODEK

2008-03-18T20:59:00.003+01:00

09.08.2005

Tak wyglądam naprawdę. Really! To moje zdjęcie, pozuję tu grzbietem do góry, tylko tło wyjęli bo podłoga była z PCV i nie bardzo by pasowało, do mojego wizerunku w gazetach.
Więc oto proszę. Przełamałam się i zareklamowałam. Ciekawe czy jakaś książka fantastyczna albo political-fiction albo współczesna polska czy piękna zagraniczna tak kiedyś zrobiła sama, bez żadnego podszeptu?

MÓJ PISARZ MNIE NIE KOCHA

2008-03-18T14:38:00.000+01:00

08.08. 2005

Postanowiłam wziąć sprawy na swój własny grzbiet.

Sama będę pisać dalsze swoje strony życia.

Autor mnie nie chce reklamować. Tyle innych książek wychodzi i ich autorzy chcą się zareklamować. Przecież tak niewiele trzeba. Kupić jakąś bombonierkę „Mersi”, piwo postawić albo papierosa komuś przypalić. Tak mnie przekonywał że teraz tak trzeba. Ale ja mu nie wierzę bo od niego gorzkością wionie. A ja tak w cichości myślę wcale nie, po prostu właśnie trzeba otworzyć swoje strony, a nie uciekać od świata i kisić się we własnym nabrzmiałym miazmatem a r t y s k o w a t o ś c i bebechu i chować się pod dywanem z płaczliwą miną.

Ach jaki dziwny metafizyczny odczuwam niepokój.

A on woli narzekać. Chwast jeden. Jakby mnie kochał to by się wystarał o stolik w empiku. Najlepiej pod oknem. A na nim ja bym kusiła.
Zła jestem dzisiaj.
Aż mi kartki furkocą jak się przeciągłam. Będzie burza.

JESZCZE BĘDZIE PRZEPIĘKNIE

2008-03-18T14:26:00.000+01:00

03. 07. 2005 (naprawdę to już po północy)

Super jest fajnie ale są pewne przejściowe trudności. Dwie osoby już mnie przeczytały i chwaliły. Ale błędy mam w sobie stylistyczne i nieskorektowana jestem dobrze. Nikt nie jest doskonały, no nie. Dobrze że na świat się wydałam jednak. Świat jest ładny a ja wydana w nim jeszcze bardziej. No ale nie jestem taka bardzo za czymś ani przeciw. Mam pomysły różne w środku. I to tak nie pasuje, za dużo liter mam w środku i one są źle sformatowane tak mi powiedział jeden mądry młody specjalista od DTP. No i co najgorsze że jestem uczulona na postmodernizm. Jak ktoś mnie próbuje wpasować do postmoderny od razu mam wysypkę na grzbiecie i mi się nagniotki na rogach robią.

Nie da się ukryć. Jestem niszowa w niszy.

A miał być taki ładny lipiec. Deszcz spływa po szybach. Życie jest niesprawiedliwe.

WITAJ ŚWIECIE!

2008-03-18T14:20:00.000+01:00

20.05. 2005

Premiera! Warszawa! Strzela szampan a ja się rodzę. Od razu w pełni świadoma i dojrzała do tego naszego świata, który czym jest? Ach! Ech! Kałużą pełną łódeczek z papieru. Piękne, nieprawdaż? I ja to wymyśliłam nie żaden głupi autor. Ha! Czuję jak mnie prąd przeszywa. Sukces, sukces, nucę sobie melodię najbliższych tygodni.

Teraz to będzie.

Wyszłam na świat i nie dam się zepchnąć w niebyt.